เฉินโม่เหลือบมองตงอวี้จิง
ในเมื่อศิษย์เอ่ยปากแล้ว
งั้นก็ปล่อยให้เขามีชีวิตต่ออีกสักสองสามนาทีก็แล้วกัน
แน่นอนว่า เหตุผลหลักที่เฉินโม่ยอมปล่อยมือ
เป็นเพราะหลิวเอ่อเป่าไม่ได้เป็นภัยคุกคามเลยแม้แต่น้อย
เฉินโม่รู้ไส้รู้พุงของเขาหมดแล้ว
หลิวเอ่อเป่าคนนี้ก็เป็นผู้บำเพ็ญเซียน เพียงแต่ปราณวิญญาณในร่างกายเบาบางมาก
มีระดับแค่ขั้นฝึกปราณสามชั้น เป็นขยะชัด ๆ
ฝีมือกระจอกแค่นี้ ต่อหน้าเฉินโม่ยังไม่ต่างอะไรกับมดตัวหนึ่ง
เฉินโม่ไม่กลัวว่าเขาจะเล่นลูกไม้
เพราะเมื่ออยู่ต่อหน้าพลังที่เหนือกว่าอย่างเด็ดขาด ลูกไม้ทุกอย่างย่อมไร้ประโยชน์
“ปัง”
เฉินโม่สะบัดมือส่ง ๆ โยนหลิวเอ่อเป่าลงกับพื้น “ได้ ฉันให้เวลาหนึ่งนาที!”
“ถ้าพิสูจน์ไม่ได้ ฉันจะค้นวิญญาณนายทันที”