“แน่นอนอยู่แล้ว”
หลิวเอ่อเป่าพยักหน้า ก่อนหัวเราะขื่น ๆ อย่างจนใจ แล้วอธิบายว่า “แม่หนู ข้ารู้ว่าพวกเจ้าคงสงสัย ในเมื่อข้าตายไปหลายร้อยปีแล้ว เหตุใดถึงยังมีชีวิตอยู่ได้”
“เจ้าไม่เข้าใจหรอก แต่สามีคู่บำเพ็ญของเจ้าน่าจะรู้ เรื่องของหลิวอาเป่าคนนี้ ในร่างมีเพียงเศษเสี้ยวดวงวิญญาณของข้าเท่านั้น”
“แค่ก ๆ...”
เมื่อได้ยินบรรพชนเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างเฉินโม่กับตนผิดไป
ใบหน้างดงามไร้ที่ติของตงอวี้จิงก็เผยแววกระอักกระอ่วน เธอมองเฉินโม่แวบหนึ่ง
ที่จริงเธอไม่ได้รู้สึกอะไรนักหากคนอื่นเข้าใจผิด
ที่สำคัญคือกลัวเฉินโม่จะไม่สบายใจ
เธอจึงรีบแก้ความเข้าใจผิด “บรรพชนเทียนเฟิง ท่านเข้าใจผิดแล้วค่ะ เขาไม่ใช่สามีของฉัน แต่เป็นอาจารย์ของฉัน!”
“เอ่อ...”
หลิวเอ่อเป่า (ตงเทียนเฟิง) ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวอย่างกระอักกระอ่วนว่า “สหายเต๋า แม่หนู ข้าขออภัยด้วย สายตาข้าไม่ดีเอง!”
“ไม่เป็นไร”
เฉินโม่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ แล้วรับคำต่อ สายตาคมกริบจับจ้องอีกฝ่าย “หากอยากเหลือเศษเสี้ยวดวงวิญญาณไว้หลังร่างสลาย พลังบำเพ็ญต้องถึงขั้นแปรเทพ ก่อนตายท่านเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นแปรเทพหรือ?”
ผู้บำเพ็ญเพียรจะให้กำเนิด “ดวงจิตเทพ” ที่แท้จริงได้ก็ต่อเมื่อทะลวงถึงขั้นแปรเทพเท่านั้น
เมื่อไปถึงขั้นนั้น ต่อให้ประสบมหันตภัยจนสิ้นชีวิตและมรรคา ตราบใดที่ดวงจิตเทพยังไม่ดับสูญ ก็ยังอาศัยพลังวิญญาณอันแข็งแกร่งรักษาโอกาสรอดไว้ได้ เศษเสี้ยวดวงวิญญาณอาจถูกผนึกไว้ หรือเข้ายึดร่างผู้อื่นเพื่อเกิดใหม่