ตอนที่ 209 ปิดเทอมฤดูร้อนหายตัวไป เปิดเทอมกลับมาเป็นบรรพชนหยวนอิง!

……

ในเวลาเดียวกัน

ลึกลงไปใต้ดิน 200 เมตร ณ สวนเทคโนโลยีไป่เซิ่ง

ที่นี่คือถ้ำใต้ดินขนาดมหึมาและกว้างโล่งแห่งหนึ่ง

ใจกลางถ้ำมีประตูสำริดบานใหญ่สูงถึงสิบจั้ง ตั้งตระหง่านเปล่งแสงสีทองเก่าแก่

เบื้องหน้าประตู

ชายวัยกลางคนร่างอ้วนท้วน สวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีฉูดฉาดและห้อยสร้อยทองเส้นโตไว้ที่คอ

ขณะนี้กำลังคุกเข่าสวดคัมภีร์ที่ลึกลับเข้าใจยากอยู่บนพื้น

คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือหลิวเอ่อเป่า เจ้าของตัวจริงผู้อยู่เบื้องหลังสวนเทคโนโลยีไป่เซิ่ง

ด้านหลังหลิวเอ่อเป่า

ยังมีพระหลายสิบรูปนั่งขัดสมาธิอยู่ พวกเขาสวมจีวร

ทุกคนหลับตาสนิท เคาะปลาไม้ และสวดเสียงสันสกฤตประสานกันอย่างพร้อมเพรียง

ทันใดนั้น

หลิวเอ่อเป่าชะงักกึก ก่อนลืมตาโพลง

“หืม?”

“ไม่ชอบมาพากล กลิ่นอายนี้… เป็นผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงหรือ?”

แววตาของหลิวเอ่อเป่าเผยความตื่นตะลึง “โลกที่ปราณวิญญาณเหือดแห้งมานับหมื่นปีอย่างโลกมนุษย์ จะยังมีผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงอยู่ได้อย่างไร?”