「ผู้อาวุโส โปรดอภัย ตอนนี้เกรงว่าจะยังดูไม่ได้…」
จางหลิงซงเลิกคิ้วเล็กน้อย รีบอธิบายว่า「แผ่นหยกชิ้นนั้นมีอายุเก่าแก่มาก ตัวแผ่นเสียหายอย่างหนัก หากฝืนเปิดตอนนี้ เกรงว่าจะสลายเป็นผงคามือ!」
「ถ้าอย่างนั้น…」
จางหลิงซงถามอย่างใคร่ครวญว่า「ผู้อาวุโสรออีกสักหน่อยได้ไหม? พอกลับไปแล้ว ข้าจะซ่อมแผ่นหยกชิ้นนั้นด้วยตัวเอง เมื่อซ่อมเสร็จจะรีบนำมาส่งให้ท่านทันที ท่านเห็นว่าอย่างไร?」
เฉินโม่ได้ยินดังนั้น
ก็พยักหน้ารับอย่างง่ายดาย「ได้」
การซ่อมแผ่นหยกโบราณที่ชำรุดเช่นนี้ต้องใช้ความประณีตอย่างมาก
ทั้งสิ้นเปลืองพลังจิตและพลังวิญญาณ ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงอย่างเขาก็ไม่ต่างกัน
ของชิ้นนี้ก็เหมือนโบราณวัตถุที่เพิ่งขุดขึ้นมา ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญเก่งกาจแค่ไหน หากคิดจะซ่อมโบราณวัตถุ ก็ต้องใช้เวลามากอยู่ดี
ในเมื่อจางหลิงซงเต็มใจช่วยจัดการ ก็ปล่อยให้เขาทำไปแล้วกัน
「ขอบพระคุณผู้อาวุโสที่เข้าใจ!」
จางหลิงซงถอนหายใจโล่งอก「พอกลับเกาะ ข้าจะลงมือทันที อย่างช้าก็ไม่เกินครึ่งเดือน รับรองว่าจะนำมาส่งให้ท่าน!」
เฉินโม่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ครึ่งเดือนไม่ได้นานนัก พริบตาเดียวก็ผ่านไปแล้ว
หลังจากตกลงเรื่องแผ่นหยกกันเรียบร้อย
ทั้งกลุ่มก็คุยเล่นกันอีกไม่กี่คำ
จากนั้นจางหลิงซงก็ลุกขึ้นกล่าวลา
ก่อนจากไป เขาจงใจดึงวอนยองลูกสาวไปคุยด้านข้าง
กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้เธอติดตามเฉินโม่ฝึกฝนให้ดีนับจากนี้
อาจารย์สั่งให้ทำอะไรก็ทำ ห้ามทำให้อาจารย์ไม่พอใจเด็ดขาด
…………
หลายวันต่อมา
เขาอวิ๋นอู้ซานกลับเงียบสงบลงอย่างหาได้ยาก
ไม่มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น
เฉินโม่ยังคงหลอมโอสถตามกิจวัตรทุกวัน
บางครั้งก็หาเวลาสอนเหล่าศิษย์เกี่ยวกับการบำเพ็ญเซียน