“ไม่ไปแล้ว ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง!”
เจียงอีหนั่วเม้มริมฝีปากแดงชุ่มฉ่ำ จ้องเขาด้วยสีหน้าตัดพ้อ “พี่เฉินโม่ พี่รังเกียจฉันแล้วใช่ไหม?”
“เปล่าสักหน่อย!” เฉินโม่ตอบ
“ถ้าอย่างนั้น เมื่อกี้ฉันยืนเปลือยอยู่ตรงหน้าพี่ตั้งนาน ทำไมพี่ถึงไม่มองฉันให้มากกว่านั้นสักหน่อยล่ะ? แถมยังไม่แตะฉันเลยด้วย?” เจียงอีหนั่วถามต่อ
เฉินโม่เลิกคิ้ว พูดไม่ออกไปชั่วขณะ “อี๋นั่ว เมื่อกี้เธอกำลังคุยธุระสำคัญกับฉัน แล้วฉันจะแตะต้องเธอได้ยังไง?”
“ฉัน...”
เจียงอีหนั่วพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
ที่จริงเธอเข้าใจทุกอย่างอยู่แล้ว
เธอไม่ได้คิดว่าเฉินโม่รังเกียจที่ไม่แตะต้องเธอ
แค่รู้สึกว่าเพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วสวมเสื้อผ้าเดินออกไปแบบนี้ มันเหมือนยังขาดอะไรไป
“ถะ...ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่สน พี่เฉินโม่ทำร้ายศักดิ์ศรีของฉันแล้ว ฉันจะลงโทษพี่ให้หนักเลย...”