เฉินโม่เห็นสีหน้าของนางจากด้านข้าง จึงเอ่ยถามในจังหวะที่เหมาะสม “เจียงชิงเยว่ เธอรู้สึกยังไงบ้าง?”
เจียงชิงเยว่ได้สติ หันมามองเฉินโม่
นางไม่ค่อยอยากสนใจเขาเท่าไร
แต่เมื่อนึกถึงวิธีการของเฉินโม่
สุดท้ายก็ยังตอบตามตรง “ฉันรู้สึกว่าปราณวิญญาณในสระนี้เข้มข้นมาก แถมพวกมันยังเหมือนคลุ้มคลั่ง พุ่งเข้ามาในร่างฉันไม่หยุด...”
“ฉันไม่ได้ถามเรื่องนั้น ฉันถามถึงท้องน้อยของเธอ”
เฉินโม่จงใจชี้นำ “ลองบอกมาสิ ท้องน้อยมีความรู้สึกแปลก ๆ อะไรหรือเปล่า?”
เจียงชิงเยว่ใจสะดุ้ง
นางมองเฉินโม่
พลางยิ่งรู้สึกว่าเม็ดยาที่เฉินโม่ป้อนให้นางกินบนภูเขาวั่งเซียนวันนั้น
อาจเกี่ยวข้องกับเมล็ดสีทองในร่างกายของนางตอนนี้อย่างมาก
เพราะเมล็ดสีทองเม็ดนั้นอยู่ในท้องน้อยของนาง
“คุณหมายถึงเมล็ดสีทองเม็ดนั้นเหรอ?” เจียงชิงเยว่ถามตรง ๆ
“หืม?”
สีหน้าเฉินโม่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาแสร้งทำเป็นประหลาดใจ
แต่ในใจกลับพอใจไม่น้อย
ไม่เลว เจียงชิงเยว่รู้เรื่องเร็วดี
เมล็ดสีทองนี่เป็นผลงานของเฉินโม่เอง
แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ใช่เมล็ดธรรม
เป็นเพียงภาพลวงตาที่ตราจิตมายาสร้างขึ้นมาเท่านั้น
ไม่ได้มีสิ่งใดอยู่จริง
แม้ในใจจะพอใจมาก แต่สีหน้าของเฉินโม่ยังคงแสดงความประหลาดใจ
เขาเลิกคิ้วถามต่อ “เมล็ดสีทอง? เธอสัมผัสถึงมันได้จริง ๆ เหรอ?”