เฉินโม่เห็นเธอทำหน้าเหม่อลอย จึงแสร้งขมวดคิ้วอย่างมีพิรุธ “เจียงชิงเยว่ ฉันถามเธออยู่นะ จำได้หรือเปล่า?”
“ฉัน...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงชิงเยว่ก็ได้สติ
แล้วรีบคิดออกทันที
จะให้เฉินโม่รู้ไม่ได้!
ถ้าเฉินโม่คิดว่าเธอลืมไปแล้ว สถานการณ์ก็จะเป็นประโยชน์กับเธอมากที่สุด
ไม่อย่างนั้น ถ้าเฉินโม่ใช้วิชาลับเกี่ยวกับความทรงจำกับเธออีกจะทำยังไง?
ครั้งนี้เธอยังไม่ลืม แต่ครั้งหน้าเธอไม่กล้ารับประกันแล้ว
อีกอย่าง ตอนนี้แกล้งทำเป็นมึนงง
ก็ช่วยให้เฉินโม่คลายความระแวงลงได้เหมือนกัน
เมื่อคิดได้ดังนั้น
เจียงชิงเยว่ก็รีบแสร้งทำสีหน้าสับสนแต่ไม่ยอมจำนน “เฉินโม่ ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดอะไร!”
“ลืมหรือไม่ลืมอะไร? เมื่อกี้คุณทำอะไรกับฉันอีก?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
เฉินโม่ก็เลิกคิ้ว
ในใจเกือบหลุดหัวเราะออกมา
เมื่อครู่เขาไม่ได้ใช้วิชาลับเกี่ยวกับความทรงจำอะไรเลย
แค่ถ่ายทอดปราณวิญญาณให้เจียงชิงเยว่เล็กน้อยเท่านั้น