“อยากให้พวกคุณล้างแค้น!”
“อยากล้างแค้นยังไงก็ทำได้เลย ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรทั้งนั้น!”
“จะฆ่าพวกมันให้ตายคาที่ก็ได้ หรือจะทรมานช้า ๆ ก็ได้ สรุปคือทำตามใจตัวเอง อยากทำยังไงก็ทำอย่างนั้น”
ตูม!
ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น
เหยื่อหลายร้อยคนที่ถูกหลอกมาบนลานกีฬาต่างหันไปมองพวกนักเลงและผู้บริหารของเขตอย่างพร้อมเพรียง
แววตาของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น
แน่นอนว่าในนั้นยังมีความหวาดกลัวอยู่ด้วย
ที่ตื่นเต้นก็เพราะพวกเขาถูกทรมานและทุบตีอย่างไร้มนุษยธรรมที่นี่มานาน
พวกเขาฝันอยากสับไอ้เดรัจฉานพวกนี้ให้เป็นหมื่นชิ้น!
ส่วนที่หวาดกลัวก็เพราะการทรมานและการทำร้ายอย่างยาวนาน
แทบจะฝังความกลัวเอาไว้ในจิตใจของทุกคนแล้ว
แม้ตอนนี้เฉินโม่จะยืนหยัดอยู่บนฟ้าให้พวกเขา
แต่พวกนักเลงพวกนั้นโหดเหี้ยมกันเหลือเกิน
แถมตอนนี้ยังถือปืนเอเคกับกระบองไฟฟ้าอยู่ในมือ!
พวกเขาเป็นแค่คนธรรมดามือเปล่า อยากพุ่งเข้าไปก็จริง แต่ก็ยังไม่กล้าพอ
พวกนักเลงที่คอยข่มเหงพวกเขามาตลอด
พอเห็นว่าคนกลุ่มนี้คิดจะลงมือจริง ๆ ก็พลันไม่สบอารมณ์
หัวหน้าพวกนักเลงคนหนึ่งที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อปูดบวมอดก้าวออกมาไม่ได้ เขายกปืนเอเคเล็งไปยังเหยื่อเหล่านี้ทันที
“มองหาแม่มึงหรือไง หรือคิดจะลงมือจริง ๆ?”
“นั่งลงดี ๆ ให้หมด ไอ้พวกสันดานทาส คิดจะก่อกบฏหรือไง?”
“ปัง!”
แต่ทันทีที่เขาพูดจาอวดดีจบ
เฉินโม่ก็สะบัดมืออย่างไม่ใส่ใจ
ในปากของหัวหน้าคนนั้นพลันเกิดเสียงระเบิดทึบ ๆ
ลิ้นของเขากลับกลายเป็นก้อนเนื้อเละไม่ต่างจากหลิวเจิ้งฉี
“อ๊าก...!”
เลือดสีแดงฉานกับเศษเนื้อพุ่งทะลักออกจากปากของเขา
หัวหน้าคนนั้นยกมือกุมปาก เบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวพลางมองเฉินโม่
เฉินโม่คร้านจะมองเขา สีหน้าเย็นชา ก้มมองเหยื่อที่อยู่เบื้องล่าง