“นี่มัน… เชี่ย!”
เมื่อเห็นคนเป็น ๆ โผล่มาอย่างกะทันหัน
หลี่ต้าเกากับหลิวเจิ้งฉีก็ยิ่งตะลึงจนพูดไม่ออก
ทั้งคู่ยืนนิ่งค้าง ลูกตาแทบถลนออกจากเบ้า
“พวก… พวกคุณเป็นใคร?”
หลังตั้งสติได้เล็กน้อย
หลิวเจิ้งฉีก็ถอยกรูดด้วยความตกใจ ก่อนจะทรุดก้นลงบนเก้าอี้ทำงาน
เขาบริหารเขตแห่งนี้มาหลายปี ก่อกรรมทำชั่วไว้มากมาย จนแม้แต่จำนวนคนที่ตายด้วยน้ำมือเขาเองก็ยังนับไม่ถ้วน
เขาคิดว่าขนาดผียังต้องกลัวเขา
แต่ตอนนี้
เมื่อเผชิญหน้ากับเฉินโม่ เขากลับไม่รู้ว่าเพราะอะไร ร่างกายถึงสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่
ไม่ใช่เพราะวิธีปรากฏตัวของเฉินโม่กับตงอวี้จิงพิสดารเกินไป แต่เป็นเพราะเขากลัวขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ!
“ใช่ ๆ…”
หลี่ต้าเกากลัวไม่แพ้กัน เขาชี้เฉินโม่พลางตะกุกตะกักว่า “พวก… พวกคุณวาร์ปมาที่นี่ได้ยังไง? คุณเป็นคนหรือผีกันแน่?”
“ฉันเป็นพ่อแกไง!”
เฉินโม่ตอบเสียงเย็นชา
เขาคร้านจะเสียเวลาพูดกับขยะชั้นต่ำอย่างคนพวกนี้
จึงสะบัดมือออกไปทันที
“ปัง!”
เสียงระเบิดทุ้มหนักดังขึ้น
หลี่ต้าเกายังไม่ทันได้ร้องโหยหวน
ร่างทั้งร่างก็ปลิวออกไปเหมือนว่าวที่สายขาด
ทะลุกระจกบานใหญ่จากพื้นจรดเพดานด้านหลังออกไป!
“เพล้ง!”
กระจกนิรภัยแข็งแกร่งแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ในพริบตา
ร่างผอมแห้งของหลี่ต้าเกาวาดเป็นเส้นโค้งน่าเวทนากลางอากาศ