“ไม่โทร!”
เจียงอีหนั่วโพล่งออกมา ความรู้สึกน้อยใจพลันเอ่อล้นขึ้นในใจ
น้ำตาไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่
ก็แค่ล้มละลายไม่ใช่หรือไง?
เงินหมดก็หาใหม่ได้ วิลล่าหายไปก็ซื้อใหม่ได้ อย่างมากครอบครัวก็เริ่มต้นกันใหม่ตั้งแต่ต้น
แต่แม่ของเธอ เพื่อรักษาสิ่งของนอกกายพวกนี้ไว้ ถึงกับให้เธอไปนอนกับผู้ชายงั้นหรือ?
เห็นเธอเป็นอะไรกันแน่?
เป็นเครื่องมือที่เอาไว้แลกกับชีวิตที่สุขสบายหรือไง?
“ดี! ดีมาก!”
เจียงวั่นหลินโกรธจนตัวสั่น ยกมือชี้หน้าเธอ “อีหนั่ว เธอทำให้พวกเราผิดหวังมากเกินไปแล้ว”
“ที่บ้านเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ แต่เธอกลับไม่ยอมโทรหาเราท่าเดียว หรือว่าอยากตัดขาดกับพวกเรา?”
“พ่อ หนูไม่ได้...”
“ไม่ได้บ้าอะไร! ไม่ฟังกันสักคำ เธอไม่ละอายใจต่อบุญคุณที่พวกเราเลี้ยงดูมาหรือไง?” เจียงวั่นหลินด่ากราด
สวี่ไห่เยี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ ก็กล่าวตำหนิด้วยความโกรธ “ใช่แล้ว เจียงอีหนั่ว เธอไม่ละอายใจต่อพวกเราบ้างหรือไง?”
“เลี้ยงหมาสักตัวยังรู้จักกระดิกหาง แล้วเลี้ยงเธอไปมีประโยชน์อะไร? กินของพวกเรา ใช้ของพวกเรา สุดท้ายกลับเนรคุณเหมือนหมาป่าตาขาว!”
คำพูดของพ่อแม่
ทีละประโยค
ทิ่มแทงหัวใจราวกับใบมีด
เจียงอีหนั่วหลับตาลงครู่หนึ่ง
พอแล้ว
เธอไม่อยากฟังอีกแม้แต่คำเดียว
เธอปาดหน้า คว้ากระเป๋า แล้วหันหลังเดินออกไปทันที
“เธอ...”
เห็นเช่นนั้น เจียงวั่นหลินก็ยิ่งโมโห “เจียงอีหนั่ว หยุดเดี๋ยวนี้!”
“ถ้าวันนี้เธอกล้าออกจากประตูนี้...”
เขายังพูดไม่ทันจบ
“ปัง!”
ประตูใหญ่ปิดกระแทกเสียงดัง ตัดเสียงตะโกนด่าทอที่ดังมาจากด้านหลัง
……
สายลมยามค่ำคืนเย็นอยู่บ้าง
เจียงอีหนั่ววิ่งรวดเดียวออกจากเขตวิลล่าไปจนถึงริมถนน แล้วก็ฝืนต่อไม่ไหวอีก
เธอย่อตัวลง ซุกหน้าเข้ากับแขนแล้วร้องไห้โฮ