……
ทางฝั่งเคทีวี
ร้องเพลงกันจนถึงห้าทุ่ม เวลาจองห้องก็หมดลง
เสียงของเจียงอีหนั่วแหบไปหมดแล้ว
เธอทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง หน้าอกขยับขึ้นลงเบา ๆ
ความอึดอัดที่อัดอั้นอยู่ในใจมาตลอดทั้งคืน ในที่สุดก็คลายลงไปบ้าง
“อีหนั่ว จะต่อเวลาไหม?” เฉินโม่ถาม
“พี่เฉินโม่ ฉันเจ็บคอนิดหน่อย ไม่อย่างนั้น…เราไม่ต่อเวลาแล้วดีไหม?”
“ได้สิ”
เฉินโม่พยักหน้า “งั้นก็เช็กเอาต์กันเถอะ”
“อื้ม!”
เจียงอีหนั่วพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “แต่ฉันยังสนุกไม่เต็มที่เลย พี่เฉินโม่ เราไปดื่มกันต่อไหม?”
เฉินโม่เหลือบมองเธอ
แน่นอนว่าเขาไม่ปฏิเสธสาวน้อย “ได้สิ พาไปกินเนื้อย่างเสียบไม้ด้วย ไปกัน!”
……
ออกจากเคทีวี เลี้ยวผ่านไปสองถนน ก็เห็นร้านปิ้งย่างริมทางร้านหนึ่งยังเปิดไฟอยู่
เก้าอี้พลาสติก โต๊ะสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ เตาย่างส่งเสียงฉ่าพร้อมน้ำมันกระเด็น
เนื้อย่างเสียบไม้สองชุด เบียร์เย็นหนึ่งลัง
เจียงอีหนั่วชนขวดกับเฉินโม่ ก่อนยกขึ้นดื่มอึกใหญ่แล้วถอนหายใจยาว
“พี่เฉินโม่ พี่คิดว่าทำไมพ่อแม่ฉันถึงเห็นแก่ผลประโยชน์ขนาดนั้น?”
เฉินโม่เลิกคิ้ว ตอบตามตรง “อีหนั่ว ฉันว่าพ่อแม่เธอไร้มนุษยธรรมไปหน่อย”
เฉินโม่พูดถึงพ่อแม่ของเธอแบบนั้น เจียงอีหนั่วกลับไม่โกรธ
ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกว่าเขาพูดมีเหตุผล