เมื่อเห็นหม่า กั๋วเฉิง
คนตระกูลตงทุกคนก็พากันงุนงง
พวกเขาหันไปมองเถียนเหวินจิ้งโดยไม่รู้ตัว
เฉินโม่ที่นั่งอยู่บนตำแหน่งประธานก็หันไปมองเขาเช่นกัน
ทว่าแววตาของเฉินโม่กลับต่างจากคนอื่นอย่างสิ้นเชิง
ในดวงตาลึกล้ำคู่นั้นปรากฏความพึงพอใจขึ้นมาวูบหนึ่ง
“ไม่เลว เหมือนที่เห็นในจิตสัมผัสเลย นักพรตคนนี้น่าสนใจอยู่บ้าง...”
เฉินโม่คิดในใจเงียบ ๆ
จากนั้นเขาก็ไม่สนใจคนกลุ่มใหญ่ที่กำลังเดือดดาล
ค่อย ๆ หลับตาลง
เริ่มพักผ่อนด้วยการหลับตา พร้อมกับร่ายวิชาอย่างลับ ๆ
“ขอคารวะเทพสวรรค์ไร้ประมาณ...”
ส่วนเถียนเหวินจิ้ง เมื่อได้ยินหม่า กั๋วเฉิงด่าทอ เขาไม่เพียงไม่โกรธ
กลับถือแส้ปัดฝุ่น ลูบเคราแพะแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ประธานหม่า ปากคุณเหม็นอะไรขนาดนี้?”
“วันนี้อาตมาได้รับความไว้วางใจอย่างหนักจากคุณอู๋ ถึงได้จับตัวคุณมา!”
“หนี้แค้นมีเจ้าของ ประธานหม่าอย่าได้ใส่ร้ายคนดีสิ!”
“อะไรนะ?”
“คุณหมายความว่า...อู๋ลี่ตงเป็นคนสั่งให้คุณจับตัวผมงั้นหรือ?”
ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ หม่า กั๋วเฉิงก็กัดฟันแน่น
แล้วหันไปมองอู๋ลี่ตงทันที
ไม่ใช่แค่เขา ทุกคนในที่นั้นต่าง
หันมองอู๋ลี่ตงเป็นตาเดียว
“ลี่ตง!”
ตงซูฮวาทนไม่ไหวอีกต่อไป น้ำเสียงสั่นเครือขณะถามว่า
“คุณ...คุณหมายความว่ายังไง?”
“คุณพานักพรตเถียนกลับมา แถมยังจับประธานหม่าไว้ด้วย? แล้วก็...ศพของเฉิงเฉิง คุณ...คุณพากลับมาทำไม?”
“คุณคิดว่ายังไงล่ะ?”
อู๋ลี่ตงทำหน้าบึ้งตึง ใบหน้าค่อย ๆ บิดเบี้ยว แววตาอาฆาตจับจ้องไปยังเฉินโม่