“ยอดยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์?”
อู๋ลี่ตงพูดต่อ “หม่า กั๋วเฉิง สำหรับพวกแก ยอดยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ก็เปรียบเสมือนสวรรค์!”
“แต่สำหรับนักพรตเถียนแล้ว มันไม่ต่างอะไรกับผายลม!”
“ถูกต้อง!”
เถียนเหวินจิ้งถือแส้ปัดฝุ่นไว้ในมือ พลางเอ่ยคล้อยตาม “ประธานหม่า พูดไปแล้วข้ายังต้องขอบคุณพวกท่านด้วยซ้ำ”
“ถ้าพวกท่านไม่ออกประกาศตามล่าข้า ข้าก็คงไม่มีทางหลบเข้าไปในหุบเขาลึก”
“ถ้าไม่หลบเข้าไปในหุบเขาลึก แล้วข้าจะได้รับวาสนาอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไร?”
“หึ ๆ... พูดตามตรงนะ ประธานหม่า ในหุบเขาลึกข้าได้ละทิ้งสังขารปุถุชน ก้าวเข้าสู่หนทางบำเพ็ญเซียน กลายเป็นเซียนตัวจริงแล้ว!”
“ข้ากับพวกปุถุชนที่ฝึกวิทยายุทธ์อย่างพวกท่าน ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันมานานแล้ว!”