จ้าวเหวินฟางซึ่งแอบสังเกตการณ์มานานพุ่งเข้ามาในพริบตา
ผลักเสี่ยวหลงออกไปอย่างแรง
แล้วใช้ท่าที่คิดว่าดูเท่ที่สุดยืนบังเย่ฉู่เหยียนไว้ด้านหลัง
“พวกแก ไอ้พวกอันธพาล! กล้าลวนลามผู้หญิงกลางที่สาธารณะต่อหน้าผู้คนแบบนี้ได้ยังไง?”
จ้าวเหวินฟางกล่าวอย่างผ่าเผย
เมื่อสัมผัสได้ถึงร่างผู้ชายตรงหน้า เย่ฉู่เหยียนก็ชะงักงัน
แผ่นหลังนี้…
“จ้าว…จ้าวเหวินฟาง?” เธอเบิกตากว้าง “นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
จ้าวเหวินฟางไม่หันกลับไป ทำท่าทางอย่างคนแข็งแกร่ง “ฉู่เหยียน ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ทั้งคน!”
“แกเป็นใครวะ?”
เสี่ยวหลงลูบอก แล้วเล่นตามน้ำอย่างไม่ลังเล “ไอ้หนู แกเบื่อชีวิตแล้วหรือไง?”
เสี่ยวหู่รีบช่วยเสริม “นั่นสิ! นี่คือพี่หลงแห่งถนนโรงงานเก่า กล้ามาขัดขวางเรื่องดี ๆ ของพี่หลง อยากตายหรือไง?”
“ถนนโรงงานเก่า?”
จ้าวเหวินฟางหัวเราะเย็นชา แล้วเดินเรื่องต่อตามบท “งั้นพวกแกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?”
“พ่อฉันเป็นผู้จัดการใหญ่ของบริษัทวัสดุก่อสร้างตระกูลเจียง!”
“เชื่อไหมว่าแค่ฉันโทรศัพท์สายเดียว ก็ทำให้พวกแกอยู่ในเจียงเป่ยต่อไม่ได้?”
เสี่ยวหลงทั้งสามสบตากัน
บริษัทวัสดุก่อสร้างตระกูลเจียง?
อะไรของมันวะ?
ไม่เคยได้ยินเลยสักนิด
แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องเล่นละครต่อ
“โอ้พระเจ้า…ที่แท้ก็คุณชายจ้าว!”
สีหน้าเสี่ยวหลงเปลี่ยนวูบ เขาประสานมือคำนับรัว ๆ “ไม่รู้จักภูเขาไท่ซาน มีเรื่องล่วงเกินไปมากแล้ว!”
“เข้าใจผิด! เป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น! คุณชายจ้าวใจกว้าง อย่าถือสาพวกเราเลย พวกเราจะไสหัวไปเดี๋ยวนี้!” เสี่ยวหู่ก้มหัวประจบ
“ฮึ”
จ้าวเหวินฟางเชิดคาง โบกมืออย่างวางท่า “ไปได้แล้ว ถ้าฉันเห็นพวกแกรังแกคนอีก จะไม่ปล่อยไว้แน่!”
“ครับ ๆ!”
ทั้งสามคนหางจุกตูด หนีไปอย่างกระเซอะกระเซิง
จ้าวเหวินฟางจึงค่อยหันกลับมา สีหน้าเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน “ฉู่เหยียน ไม่เป็นไรแล้ว”
เย่ฉู่เหยียนมองเขาด้วยแววตาซาบซึ้งอยู่บ้าง “ขอบคุณนะ จ้าวเหวินฟาง…นายช่วยฉันอีกแล้ว”