ดึกดื่นคืนวันอาทิตย์ โซว์โม่กำลังบังคับตัวละครในเกมให้ปล่อยคอมโบต่อเนื่องอย่างลื่นไหล แต่กลับถูกโครงสร้างอัจฉริยะสีชมพูขาวตัวหนึ่งใช้สกิลควบคุม ก่อนจะซัดใส่ชุดใหญ่จนเอเจนต์ทั้งสามคนตายเกลี้ยง
“ไอ้ชโอวี่! มิฮาโย่ ช่วยส่งมอนสเตอร์ดี ๆ มาให้หน่อยได้ไหม ทำไมถึงยัดตัวแบบนี้ไว้ในด่านบอสแรกของหลุมศูนย์เลขศูนย์ด้วย”
ความเชื่อมั่นของโซว์โม่กำลังถูกทดสอบ เขาเริ่มใหม่มาแล้วกว่ายี่สิบรอบ เมาส์ก็กดจนเมื่อยไปหมด จะว่าไปนี่ก็คือหลุมศูนย์เลขศูนย์ระดับความคึกคักของอีเทอร์ 12 นี่นะ อ่อนก็ฝึกเพิ่มสิ!
หมดหนทางแล้ว ทั้งสมองและร่างกายของโซว์โม่ล้วนหมดแรง เขาลูบท้องตัวเอง ก่อนตัดสินใจลงไปชั้นล่างเพื่อสั่งชามะลินมเขียวจากร้านมี่เสวี่ยเสวี่ยสักแก้ว เติมน้ำตาลให้ร่างกายหน่อย
ขณะที่โซว์โม่กำลังคิดอยู่ว่าจะสั่งหวานสามส่วนหรือห้าส่วน เสียงเครื่องยนต์คำรามก็ดึงความคิดของเขากลับมา
โซว์โม่หันไปมอง รถตันเอวี่ที่บรรทุกของมาเต็มคันกำลังพุ่งตรงมาหาเขาด้วยความเร็วเต็มพิกัด แถมยังใส่ใจไม่เปิดไฟสูงอีกต่างหาก! โซว์โม่เห็นชัดเจนว่าคนขับบนเบาะกำลังยิ้มยิงฟัน พลางชูนิ้วโป้งให้เขา
“ในที่สุดก็รอนายจนได้ ตอนนี้จะส่งนายไปขึ้นรถแล้ว”
โซว์โม่ไม่ทันได้สบถออกมาสักคำ
เงามหึมาบดบังทัศนวิสัยจนมิด เสียงกระดูกแตกดังขึ้นก่อนที่ความเจ็บปวดจะมาถึง ในวินาทีสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบ ความคิดหนึ่งแล่นผ่านสมองของเขา
โธ่เอ๊ย รู้งี้สั่งหวานเจ็ดส่วนดีกว่า
โซว์โม่ไม่รู้ว่าตัวเองตายไปนานแค่ไหนแล้ว
หรือพูดอีกอย่างคือ เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองยังนับว่ามีชีวิตอยู่หรือเปล่า ไม่มีแสง ไม่มีเสียง ไม่มีสัมผัส ราวกับถูกโยนลงไปในหมึกข้นเหนียวที่มืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว แม้แต่ความคิดของตัวเองก็เชื่องช้าและหนักอึ้งขึ้นทุกที
ในตอนที่เขารู้สึกว่าตัวเองใกล้จะสลายหายไปโดยสิ้นเชิง จู่ ๆ ก็มีตัวอักษรสีฟ้าเย็นเรืองแสงขึ้นตรงกลางสายตา
【ตรวจพบจิตสำนึกที่เหมาะสม……กำลังจับคู่……จับคู่สำเร็จ】
【เปิดใช้งานระบบค้นหา-ต่อสู้-อพยพ ยินดีต้อนรับ ผู้ทำสัญญา】
โซว์โม่ยังไม่ทันเข้าใจความหมายของข้อความเหล่านั้น แรงดึงมหาศาลก็ฉวยจิตสำนึกของเขาไปอย่างฉับพลัน ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคว้าท้ายทอยแล้วกระชากเขาขึ้นไป
จากนั้นเขาก็ร่วงกระแทกพื้นเย็นเฉียบอย่างแรง เจ็บจนต้องแยกเขี้ยวสูดปาก
เดี๋ยวก่อน เจ็บเหรอ? คนตายน่าจะไม่รู้สึกเจ็บนี่นา? โซว์โม่ลืมตาขึ้นทันที สิ่งแรกที่เห็นคือท้องฟ้าหม่นเทา และซากอาคารบางส่วนที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างผิดธรรมชาติ
“ที่นี่ที่ไหนเนี่ย? ฉันไม่ได้โดนรถตันเอวี่ชนเหรอ?”
โซว์โม่ฝืนความเจ็บปวดลุกขึ้นจากพื้น เค้าโครงอาคารรอบตัวเห็นได้ชัดว่าเป็นเมือง แต่มีโครงสร้างผลึกที่ไม่เป็นระเบียบเกาะอยู่ตามผนัง บางจุดดูราวกับถูกพลังบางอย่างบิดเบี้ยวและยืดออก จนกลายเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่ผิดแผกจากกฎฟิสิกส์ บนถนนกลับไม่มีคนอยู่เลยสักคน ทั่วทั้งบริเวณเงียบผิดปกติ
มองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นใคร โซว์โม่จึงหยิบโทรศัพท์ออกมา หวังว่าจะลองติดต่อใครสักคนได้ แต่กลับพบว่ามีผลึกสีเขียวผุดขึ้นมาบนหลังมือของตัวเอง
“นี่มันอะไร?”
โซว์โม่ลองเอามือไปแตะ ผลึกแข็งเหมือนก้อนหิน การสัมผัสครั้งนั้นดูเหมือนจะไปกระตุ้นอะไรบางอย่างเข้า ผลึกเริ่มเติบโตและลุกลามอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวก็ขึ้นเต็มแขนของเขา
“เฮ้ย นี่มันอะไรกัน?”
โซว์โม่ยังพูดไม่ทันจบ ก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดราวกับร่างกายกำลังฉีกขาดจากภายในสู่ภายนอก เพียงชั่วพริบตาเขาก็หมดสติไป พอลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงพับเรียบง่าย รอบตัวเป็นผนังที่ทำจากผ้าสีเขียวทหาร ดูแล้วน่าจะอยู่ในเต็นท์
“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ขณะที่โซว์โม่กำลังสงสัย หน้าต่างโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นเองที่มุมขวาบนของสายตา
【อพยพล้มเหลว】
【สาเหตุที่ล้มเหลว: ถูกอีเทอร์กัดกร่อนมากเกินไป】
【ไอเทมมูลค่าสูงที่นำออกมา: ไม่มี】
【กลับสู่ค่ายพักเก่าโทรมแล้ว】
“ระบบ? มีคู่มือสำหรับมือใหม่ไหม?” เขาลองถามออกไป แต่ไม่มีเสียงตอบรับ
ดูท่าระบบนี้จะไม่ค่อยฉลาดเท่าไร โซว์โม่จึงได้แต่ลองสำรวจด้วยตัวเอง หลังใช้เวลาศึกษาอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเขาก็พอเข้าใจคร่าว ๆ แล้วว่าระบบนี้คืออะไร
สรุปก็คือ นี่เป็นระบบค้นหา-ต่อสู้-อพยพ ต้องออกไปค้นหาสิ่งของจากข้างนอก ประเมินมูลค่า แล้วนำกลับมาที่ค่าย หากอพยพไม่สำเร็จ สิ่งของที่ค้นพบจะเหลือไว้ได้แค่ของที่เก็บอยู่ในตู้เซฟ ส่วนของอื่น ๆ จะหายไปทั้งหมด ขณะที่ตัวเขาจะกลับมาที่ค่ายอีกครั้ง
แย่แล้วสิ ถึงก่อนหน้านี้โซว์โม่จะเคยได้ยินเพื่อนพูดถึงเกมแนวค้น-ล่า-ถอนตัว แต่เขาไม่เคยเล่นจริงมาก่อนเลย แต่จากที่เห็นเมื่อกี้ ต่อให้ตายก็กลับมาที่ค่ายได้อย่างปลอดภัย ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรนี่นา แบบนี้ก็ลองผิดลองถูกได้ไม่จำกัด แถมยังได้สิทธิ์สุ่มของมาด้วยหนึ่งครั้ง
ถูกแล้ว ระบบค้นหา-ต่อสู้-อพยพนี้ยังสุ่มของได้ด้วย เรียกได้ว่ายำรวมมิตรเสียจริง ไม่รู้จะสุ่มได้อะไร โซว์โม่คิดพลางกดสุ่มส่ง ๆ แล้วการ์ดใบหนึ่งก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
【รถตันเอวี่มาแล้วจ้า】
【ไอเทมใช้ครั้งเดียว】
【เอฟเฟกต์: เรียกรถตันเอวี่ที่บรรทุกของมาเต็มคันให้พุ่งเข้าใส่คุณด้วยความเร็ว 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง หากโจมตีเป้าหมายไม่โดน จะเรียกรถมาใหม่จนกว่าจะโจมตีโดน】
โห แข็งแกร่งชะมัด! นี่มันรถตันเอวี่เลยนะ จะมีสิ่งมีชีวิตที่มีคาร์บอนเป็นองค์ประกอบตัวไหนต้านรถตันเอวี่ไหวบ้าง?
โซว์โม่ดีใจจนเนื้อเต้น ถึงจะเป็นไอเทมใช้ครั้งเดียว แต่ก็เรียกได้ว่าเป็นไพ่ตายเลยนะ เดี๋ยวก่อน เหมือนจะมีอะไรแปลก ๆ โซว์โม่ก้มอ่านคำอธิบายเอฟเฟกต์อีกรอบ
“ไอ้ชโอวี่! ทำไมถึงพุ่งชนฉันล่ะ รถตันเอวี่ยังไล่ตามฉันอยู่เลย แบบนี้ก็เป็นการอพยพล้มเหลวอัตโนมัติน่ะสิ ฉันจะเอาของนี่ไปทำอะไร?”
โซว์โม่ปาการ์ดลงพื้น แล้วเหยียบซ้ำสองทีเพื่อระบายอารมณ์
“ช่างเถอะ ๆ บางทีหลังจากนี้อาจได้ใช้ก็ได้”
หลังระบายอารมณ์จนพอใจ โซว์โม่ก็ยังเก็บการ์ดขึ้นมาจากพื้น แล้วปัดฝุ่นออก ไอ้เจ้านี่มีค่ามาก ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะได้มาอีกหรือเปล่า อีกอย่าง ไอเทมที่สุ่มได้แบบนี้จะไม่หายไปเพราะอพยพล้มเหลวด้วย ถือเป็นหลักประกันอย่างหนึ่งเหมือนกัน
“ลองดูดีกว่าว่าในค่ายมีอะไรบ้าง”
โซว์โม่ค้นดูค่ายพักอันเรียบง่ายแห่งนี้ทั่วแล้ว มันเป็นที่พักพิงที่ใช้ผ้าใบกันน้ำก่อขึ้นอย่างลวก ๆ พื้นที่ด้านในราวสิบตารางเมตร สูงสามเมตร และมีของยัดอยู่ไม่น้อย ทั้งกล่องเสบียงที่เติมอาหารแห้งกับน้ำบริสุทธิ์ให้ใหม่ได้ทุกวัน โต๊ะทำงานแบบง่าย ๆ กับเครื่องมืออีกหลายชิ้น เตียงพับที่เขาเพิ่งตื่นขึ้นมานอนอยู่เมื่อครู่ และอุปกรณ์อย่างดีชุดหนึ่งที่พับเก็บไว้อย่างเรียบร้อยตรงมุม ดูคล้ายชุดนักบินอวกาศ
【ชุดกันการกัดกร่อน】
【อุปกรณ์】
【เอฟเฟกต์: ต้านทานการกัดกร่อนของอีเทอร์ได้ในระดับหนึ่ง คำเตือน: เสบียงนี้จะไม่ปรากฏขึ้นใหม่ในค่าย】
ดูท่าจะเป็นของมีค่ามาก โซว์โม่ลองแล้วพบว่าพื้นที่ในตู้เซฟมีแค่ช่องเดียว จึงเก็บมันเข้าไปไม่ได้ ถ้าเป็นแบบนี้ เมื่ออพยพล้มเหลวก็จะหายไปสินะ ช่างเถอะ ยังไม่ใส่ดีกว่า อย่างไรอพยพไม่สำเร็จก็กลับมาได้อยู่แล้ว
โซว์โม่คิดพลางหยิบอาหารแห้งกับน้ำติดตัว แล้วเดินออกจากค่าย เริ่มการค้นหาครั้งแรกของตัวเอง
ยังไม่ถึงห้านาที โซว์โม่ก็โผล่กลับมาบนเตียงพับ มือข้างหนึ่งกุมคอไว้ ส่วนในมืออีกข้างถือเพียงก้อนหินธรรมดาที่พบได้ทั่วไป
“เฮ้ย ยังมีมอนสเตอร์เฝ้าประตูด้วยเหรอ ไม่ไว้หน้ากันเลยนี่หว่า”