เฉินเถาฮวาสะดุ้งกับเสียงนั้น พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นกระบี่อวิ๋นกวงล้ำค่ามาส่งถึงที่ เธอรีบมองไปยังจุดที่อยู่ไม่ไกล จู้เยี่ยนกำลังเดินทีละก้าวไปหาจั๋วยี่เซวียนที่ล้มอยู่บนพื้น ส่วนจั๋วยี่เซวียนบาดเจ็บสาหัสจนแทบขยับไม่ได้
ตอนนี้ถ้าไม่ฉวยโอกาส แล้วจะรอถึงเมื่อไร
เฉินเถาฮวาเก็บทรัพย์สินเรียบร้อย ก่อนค่อย ๆ เดินไปที่เสาแล้วออกแรงดึงกระบี่ขึ้นมา
ระบบตัวน้อยคอยส่งเสียงเชียร์อยู่ข้าง ๆ «เถาฮวา เถาฮวา เธอเก่งที่สุด! เถาฮวา เถาฮวา เธอสุดยอดที่สุด! สู้ ๆ เฉินเถาฮวา!»
เฉินเถาฮวาออกแรงดึงกระบี่อวิ๋นกวงที่อยู่เหนือศีรษะสุดกำลัง ทุ่มแรงไปแทบหมด แต่กระบี่กลับเหมือนเชื่อมติดกับเสา ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
«เถาฮวา เถาฮวา สู้เขาสิ! เถาฮวา เถาฮวา เธอเก่งที่สุด!» ระบบตัวน้อยยังคงส่งเสียงเชียร์อยู่ในหัวเธอ เสียงหึ่ง ๆ ของมันเหมือนแมลงวันบินวนอยู่ข้างหูตอนกำลังหลับกลางดึก
เฉินเถาฮวาทนไม่ไหวจนหัวเสีย «หุบปากสักที! ฉันยังไม่อยากตายนะ! รีบดึงออกมาแล้วหนีไป!»
ระบบตัวน้อยตอบรับอย่างร่าเริง «ก็ได้ ๆ ฟังเธอแล้วกัน เถาฮวา»
เฉินเถาฮวาสูดหายใจลึก ใช้แรงแบบเดียวกับตอนผ่าฟืน แล้วจับด้ามกระบี่อีกครั้ง เธอออกแรงยันกับเสาและดึงมันขึ้นมา
ไม่ไกลนัก จู้เยี่ยนซึ่งเดินมาหยุดตรงหน้าจั๋วยี่เซวียนค่อย ๆ ชะงักฝีเท้า เขาเงยหน้ามองไปทางริมถนน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เขาพลันวูบไหวร่างไปอยู่ตรงหน้าหญิงสาว ตั้งใจจะทำให้เธอตกใจ
เป็นอย่างที่คิด หญิงสาวล้มลงกับพื้น มองเขาด้วยแววตาหวาดผวา ในดวงตาใสกระจ่างราวกับมองทะลุถึงก้นบึ้ง ยังสะท้อนเงาของเขาอยู่ด้วย
«อ๊า! อ๊า! อ๊า! ทำไมไม่บอกฉันว่าเขามาแล้ว! เขามาแล้ว!»
«ฉันต้องตายแน่!» เฉินเถาฮวากรีดร้องในใจ
ระบบตัวน้อยก็กรีดร้องตาม «อ๊าาา! ฉันไม่เห็น! ขอโทษนะเถาฮวา! ขอโทษ!»
เฉินเถาฮวาพยายามข่มความหวาดกลัวไว้ มือสั่นระริกขณะล้วงปิ่นทองออกจากกระเป๋ายื่นให้เขา «นี่... นี่เอาไปแลกของอร่อยได้เยอะเลยนะ ลองกินอย่างอื่นดู...»
จู้เยี่ยนจ้องมองเธอ ดวงตาสุกใสกระจ่าง จมูกเล็กได้รูป ผิวขาวผ่องราวกับเครื่องเคลือบ เพราะตื่นเต้น แก้มของเธอจึงแต้มสีชมพูจาง ๆ ชวนให้รู้สึกถึงเสน่ห์เย้ายวนโดยธรรมชาติและความน่าเอ็นดูไร้เดียงสา
ดูเหมือนว่า... นี่จะเป็นครั้งแรกที่เขามองเห็นใบหน้าของมนุษย์ได้ชัดเจน
เขายื่นมือมารับปิ่นทองจากมือเธอ
เฉินเถาฮวาราวกับมองเห็นความหวัง เธอรีบควักของบางอย่างจากอกเสื้อออกมาอีก «ไปกินอย่างอื่นเถอะ อย่ากินฉันเลย ฉันไม่อร่อยหรอก»
จู้เยี่ยนจ้องปิ่นกับแหวนในมือเธอ แล้วหันมามองเธออยู่อีกครู่ จู่ ๆ เขาก็คว้าคอเสื้อเธอไว้มือหนึ่ง ก่อนเหินขึ้นฟ้า มุ่งหน้าออกนอกเมืองเทียนตู
บนถนนใหญ่ จั๋วยี่เซวียนฝืนยกศีรษะขึ้นมองเงาร่างของทั้งสอง ก่อนจะหมดแรงและสลบไปบนพื้นในที่สุด
เฉินเถาฮวาถูกคว้าตัวไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างทั้งร่างลอยค้างอยู่กลางอากาศ ไม่มีอะไรให้ยึดเกาะแม้แต่น้อย มีเพียงเสื้อบริเวณคอที่ถูกจับไว้แน่น ดูเปราะบางเสียจนเหมือนจะร่วงลงไปได้ทุกเมื่อ เธอเหลือบมองด้านล่างอย่างระมัดระวัง เบื้องล่างลึกจนมองไม่เห็นก้น ลมแรงพัดหวีดหวิวปะทะร่างจนขาอ่อน เธอรีบกอดจู้เยี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ แน่น ไม่สนใจความกลัวอีกแล้ว
เธอร่ำไห้ในใจอย่างหนัก «ท่านพ่อ ท่านแม่ เสี่ยวฟู่กุ้ย ชีวิตสุขสบายของพวกเราจบสิ้นแล้ว ฉันเองก็ต้องตายแล้วด้วย รู้อย่างนี้ไม่น่าไปดึงกระบี่อวิ๋นกวงนั่นเลย แอบหนีไปเงียบ ๆ ก็สิ้นเรื่อง ฉันนี่มันโลภมาก เห็นแก่ผลประโยชน์จนหน้ามืดตามัว ฉันผิดไปแล้ว!»
ระบบตัวน้อยพลอยร้องไห้โฮตามไปด้วย «ฮือ ๆ ฉันมันไม่ได้เรื่องเลย! เถาฮวา ฉันไม่รู้อะไรสักอย่าง ช่วยเธอไม่ได้!»
ทั้งสอง—ไม่สิ หนึ่งคนกับหนึ่งระบบ—ถูกจู้เยี่ยนพากลับไปยังภูเขาถังถิงแห่งมหาพงไพรทั้งน้ำตา