ภายในถ้ำ จู้เยี่ยนคิดจะวางเฉินเถาฮวาลง แต่กลับพบว่าเธอกอดเขาไว้แน่น ไม่คิดจะลงมาเลย เขาลองแกะอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จ จึงนั่งลงบนก้อนหิน ปล่อยเธอตามใจ
เฉินเถาฮวากับระบบตัวน้อยร้องไห้กันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะรู้สึกว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวเปลี่ยนไป จากกลางอากาศมาอยู่ในถ้ำ ตอนนี้เธอกำลังเกาะจู้เยี่ยนอยู่ ระยะห่างติดลบ ส่วนค่าความเสี่ยงก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
ร่างกายเธอแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับ ไม่กล้าพูด
จู้เยี่ยนดูเหมือนจะสังเกตเห็นความเกร็งของเธอ จึงหันมามอง
เฉินเถาฮวาฝืนยิ้ม ส่งสัญญาณว่าเธอเป็นมิตรและไม่มีพิษภัย
จู้เยี่ยนเองก็ยกมุมปากขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า “คุณ...พิเศษมาก”
เฉินเถาฮวายิ้มประจบ “คุณต่างหากที่พิเศษกว่า เก่งขนาดนี้ เก่งกว่าฉันตั้งเยอะ คุณพิเศษกว่าฉันอีกค่ะ”
จู้เยี่ยนไม่พูดอะไรต่อ เอาแต่จ้องเธออย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับกำลังมองสิ่งแปลกใหม่
เฉินเถาฮาปรึกษากับระบบตัวน้อย “ไม่ใช่ว่าเขาถูกไออำมหิตควบคุมจนไม่มีสติหรอกเหรอ แล้วทำไมถึงพูดได้ล่ะ?”
“ไม่รู้เหมือนกัน ในบทละครเขาไม่เคยพูดเลย อ้อ ใช่แล้ว มีอยู่ครั้งหนึ่ง ในความฝันของจ้าวหยวนโจว ไออำมหิตพูดกับเขา” ระบบตัวน้อยตอบ
เมื่อเห็นว่าจู้เยี่ยนดูไม่มีท่าทีจะฆ่าเธอทันที แถมยังเหมือนจะสื่อสารกันได้ ความหวาดกลัวในใจก็คลายลงเล็กน้อย
เธอมองคนที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมเช่นกัน ดวงตาดำสนิทกลมโตและเป็นประกาย ผิวขาวจนแทบโปร่งแสง หล่อเหลาและงดงาม ทั้งยังดูสูงศักดิ์ แค่เห็นก็รู้ว่าไม่ธรรมดา ต้องเป็นบุคคลสำคัญแน่ ๆ
เฉินเถาฮาอดนึกขุ่นเคืองไม่ได้
สมกับเป็นตัวเอก ทั้งหน้าตาโดดเด่น แข็งแกร่งที่สุดในแดนรกร้างใหญ่ แถมยังเป็นปีศาจที่ฉลาดที่สุดอีก เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ
ต่างจากเธอลิบลับ เป็นแค่ตัวประกอบที่สมควรตาย เป็นคนเดินผ่านฉาก ต่อให้หน้าตาดีก็ไม่มีประโยชน์!
คนเขียนบทนี่สายตาแย่จริง ๆ!
พออารมณ์ไม่ดี น้ำเสียงก็พลอยแย่ตามไปด้วย
เฉินเถาฮาถามอย่างไม่พอใจ “คุณจับฉันมาทำไม?”
จู้เยี่ยนไม่ตอบ เอาแต่จ้องเธออยู่อย่างนั้น จนเฉินเถาฮาขนลุกซู่ หนังไก่ขึ้นทั้งตัว
“ระบบ เขาจับฉันมาทำไม? ปีศาจตนนี้มีรสนิยมลับ ๆ ที่คนอื่นไม่รู้หรือเปล่า?” เฉินเถาฮาถามอย่างระมัดระวัง ใครจะรู้ว่าปีศาจพวกนี้มีชีวิตมานานขนาดนั้น จะมีความลับอะไรหรือไม่ ในบทละครก็ไม่ได้เล่าไว้สักหน่อย คนที่ลำบากก็คือเธอนี่แหละ
“ไม่มีหรอก จ้าวหยวนโจวเป็นปีศาจดีนะ” ระบบตัวน้อยตอบด้วยเสียงอู้อี้น่ารัก
เฉินเถาฮาก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี
ปลายจมูกของจู้เยี่ยนขยับเล็กน้อย เขาสูดกลิ่นที่แผ่ออกจากร่างเฉินเถาฮาเบา ๆ กลิ่นนั้นจางจนแทบจับไม่ได้ แต่กลับหอมหวาน บริสุทธิ์ และเย้ายวนอย่างร้ายกาจ
เขาสูดกลิ่นไปพลาง ขยับเข้าใกล้เธอทีละน้อย ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
เฉินเถาฮาไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว กลัวว่าเขาจะงับคอเธอขาด ทำให้ตายคาที่
จู้เยี่ยนโอบเอวเธอไว้ ค่อย ๆ โน้มเข้าไปใกล้ผิวขาวผ่อง สูดกลิ่นกายของเธอ
เฉินเถาฮารู้สึกได้ถึงลมหายใจเย็นยะเยือกที่พ่นปะทะลำคอเป็นระลอก ๆ ราวกับกำลังกอดเสือดุร้ายในป่า ทั้งนองเลือด รุนแรง และอันตรายอย่างยิ่ง
แต่จู้เยี่ยนกลับเคลิบเคลิ้มอยู่กับกลิ่นนั้น แถมยังถูไถลำคอเธอเบา ๆ
ในหัว ระบบตัวน้อยกอดร่างปุยขนมสายไหมของตัวเองไว้แน่น ส่งเสียงแหลมลั่น “เถาฮวา เถาฮวา! ฉันกำลังตัวเล็กลง ฉันกำลังตัวเล็กลง!”
เดิมทีเจ้าก้อนปุยขนาดหนึ่งตารางเมตรกำลังหดเล็กลงทีละนิด มีสิ่งบางเบาราวกับปุยหลิวค่อย ๆ ลอยจากร่างเฉินเถาฮาเข้าสู่ร่างจู้เยี่ยน
อ๊า! ไอ้คนชั่ว!
เฉินเถาฮาไม่สนใจความกลัวอีกต่อไป เธอผลักจู้เยี่ยนออกไปเต็มแรง มิน่าล่ะ เขาถึงลักพาตัวเธอกลับมาแต่ไม่ยอมฆ่า ที่แท้ก็หมายตาระบบตัวน้อยของเธอนี่เอง ถึงมันจะไม่ค่อยฉลาด แต่ถ้าไม่มีระบบตัวน้อย เธอก็ต้องกลับไปเป็นตัวประกอบที่ไร้สติไร้ความคิด ใช้ชีวิตเหม่อลอยไปวัน ๆ อีกครั้ง!
ไม่ได้เด็ดขาด!