“มาแล้ว ๆ!” ระบบส่งเสียงเตือนด้วยเสียงเล็ก ๆ น่ารัก
เฉินเถาฮวาฮึดใจ ตั้งใจจ้องไปยังสุดถนน
ร่างคล้ายมนุษย์ที่ถูกห่อหุ้มด้วยไอสีดำจนมองไม่เห็นใบหน้า ปรากฏขึ้นกลางถนนในพริบตา เขาสะบัดแขนเสื้อเบา ๆ ผู้คนที่อยู่ข้างทาง รวมถึงแผงขายของและบ้านเรือน ต่างพากันล้มครืนพังทลาย กลายเป็นซากปรักหักพัง
ผู้คนรอบข้างเห็นภาพนั้นก็หวาดผวา กรีดร้องแล้วแตกฮือหนีไปคนละทิศละทาง ไอสีดำคว้าคนคนหนึ่งมาหักคอ แล้วโยนทิ้งไปราวกับเศษผ้าขาด ๆ จากนั้นก็คนที่สอง แล้วก็คนที่สาม...
ราวกับที่นี่เป็นโรงเชือดของเขา
เฉินเถาฮวากลืนน้ำลายลงคอ ปลุกใจตัวเองว่า “คนกล้าหิวตาย คนขี้ขลาดอดตาย คนกล้าหิวตาย คนขี้ขลาดอดตาย คนกล้าหิวตาย...”
เธอพูดไปพลางค่อย ๆ ขยับไปข้างหน้า
ผู้คนบนถนนต่างหนีเอาชีวิตรอด แต่จู้เยี่ยนกลับทำราวกับกำลังเล่นสนุก พอพวกเขาหนีไปไกล หรือคิดว่าตัวเองหลบอยู่ในที่ปลอดภัยแล้ว ก็จะผลักบ้านที่ใช้ซ่อนตัวให้พังลง คว้าคนข้างในขึ้นมาบีบตาย หรือไม่ก็ยกขึ้นไปกลางอากาศแล้วเหวี่ยงลงมากระแทกพื้นอย่างแรงจนตาย
เฉินเถาฮวาซ่อนตัวอย่างระมัดระวังตามมุมต่าง ๆ เธออุ้มเด็กที่กำลังร้องไห้จ้าอยู่ริมถนนไปยังที่ปลอดภัย ช่วยดึงคนที่ถูกบ้านถล่มทับออกมา หรือพยายามพาคนบาดเจ็บที่ใกล้ตายไปไว้ในมุมอับตาที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ส่วนคนที่แน่ใจแล้วว่าเสียชีวิต เธอก็ล้วงหาของมีค่าจากตัวเขา
จู้เยี่ยนขยับเข้ามาใกล้เธอทุกที เฉินเถาฮวาจึงยิ่งระวัง หลังจากช่วยคนคนหนึ่งเสร็จ เธอก็เห็นปิ่นทองบนศีรษะของหญิงสูงศักดิ์ที่อยู่ไม่ไกล จึงกะระยะห่างระหว่างตัวเองกับจู้เยี่ยน ก่อนจะรีบวิ่งไปดึงปิ่นออกจากผมของหญิงคนนั้น แล้วหลบกลับไปอย่างรวดเร็ว
หลังได้รับข่าวว่ามีปีศาจร้ายบุกโจมตี หน่วยปราบปีศาจก็ส่งกำลังมาล้อมปราบอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นพวกเขา จู้เยี่ยนก็ดูตื่นเต้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาเลิกมุ่งสังหารชาวบ้านธรรมดา แล้วหันมาเล่นงานสมาชิกหน่วยปราบปีศาจแทน เป็นการสังหารหมู่ฝ่ายเดียวอย่างแท้จริง
เห็นดังนั้น เฉินเถาฮวาก็ฉวยโอกาสล้วงทรัพย์สินจากศพต่อ
ระบบตัวน้อยพูดอย่างร่าเริงอยู่ข้าง ๆ ว่า “คนที่เป็นหัวหน้าคนนั้นคือพี่ชายของพระรอง ชื่อจั๋วยี่เซวียน ในศึกครั้งนี้เขาถูกพระเอกฆ่าตาย เรื่องนี้เลยเป็นแรงผลักดันให้พระรองมุ่งมั่นฝึกฝน จนได้ครอบครองกระบี่อวิ๋นกวงที่สังหารพระเอกอย่างจู้เยี่ยนได้ สุดท้ายก็กลายเป็นใต้เท้าจั๋วน้อยผู้เลื่องชื่อไปทั่วเทียนตู!”
เฉินเถาฮวาเหลือบมองไปทางไกลแวบหนึ่ง “โชคร้ายไปอีกคนแล้ว”
“ใช่ ๆ” ระบบตัวน้อยตอบด้วยเสียงเล็ก ๆ น่ารัก
เฉินเถาฮวาพลางเก็บทรัพย์สินพลางถามว่า “กระบี่อวิ๋นกวงนั่นฆ่าจู้เยี่ยนได้ ใครก็ใช้ได้หรือเปล่า? ฉันใช้ได้ไหม?”
ในทะเลจิตสำนึก ร่างของระบบตัวน้อยที่เหมือนขนมสายไหมกลิ้งไปมา “ไม่ได้ มีแค่คนที่มีสายเลือดตระกูลจั๋วและฝึกกระบี่อวิ๋นกวงสำเร็จเท่านั้นถึงจะใช้ได้”
เฉินเถาฮวาส่งเสียงหึเบา ๆ “ของวิเศษอะไรกันยังต้องสืบทอดทางสายเลือด แบบนี้ต้องไม่ใช่ของวิเศษดี ๆ แน่”
“ก็เพราะกระบี่อวิ๋นกวงเกิดจากอิ้งหลงที่แปลงกายมาจากสหายของบรรพชนตระกูลจั๋วอย่างปิงอี๋ไงล่ะ คนในสายของปิงอี๋เท่านั้นถึงจะใช้ได้” ระบบตัวน้อยอธิบาย
“พอแล้ว ๆ ถึงอย่างไรก็สืบทอดกันในตระกูล คนธรรมดาอย่างพวกเราไม่เกี่ยวอยู่ดี ต่อให้คิดอยากเป็นวีรบุรุษก็ไม่มีส่วนหรอก”
“เถาฮวา อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ ตัวละครเอกของเรื่องนี้น่าสงสารมาก พระเอกจู้เยี่ยนตาย พระรองจั๋วยี่เฉินหัวใจตายด้าน นางเอกเหวินเซียวอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปจนแก่ ตัวเอกก็ใช่ว่าจะเป็นกันง่าย ๆ นะ”
เฉินเถาฮวานึกเถียงในใจ “พูดเหมือนมีแค่พวกเขาที่ตายอย่างนั้นแหละ ฉันเองก็ตายเหมือนกัน พ่อแม่กับน้องชายของฉันก็ตายแล้ว พวกเขาตายยังทำให้ทุกคนร้องไห้ได้ แต่พวกเราตายไป กลับไม่มีใครจำได้ด้วยซ้ำ”
ระบบตัวน้อยเกาหัว “เหมือน...จะจริงด้วยแฮะ”
เฉินเถาฮวาไม่คิดจะคุยเรื่องไร้สาระกับเจ้าทึ่มตัวน้อยนี่ต่อ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือรีบเก็บเงินให้ได้มาก ๆ เพื่อให้ครอบครัวของเธอมีชีวิตที่สุขสบายและมีความสุข ต่อไปจะได้กินเนื้อทุกมื้อ
แต่เฉินเถาฮวาที่มัวแต่หมกมุ่นกับเงินทองกลับไม่ทันสังเกตว่า สมาชิกหน่วยปราบปีศาจบนถนนถูกฆ่าตายไปเกือบหมดแล้ว แม้แต่จั๋วยี่เซวียนผู้เป็นหัวหน้าก็ถูกจู้เยี่ยนซัดฝ่ามือจนล้มลงกับพื้น และตัวเธอเองก็เริ่มเป็นจุดสังเกตขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
“ติ๊ง!” กระบี่อวิ๋นกวงถูกปักลงบนเสาริมถนน