จูจูกะพริบตาปริบ ๆ มองสำรวจชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังเดินหน้าบึ้งเข้ามาหาเธอ
สูงกว่าความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอยู่ครึ่งศีรษะ เครื่องแบบทหารตึงพอดีกับบ่ากว้าง ปกเสื้อติดกระดุมเรียบร้อยแน่นหนา แนวกรามคมแข็งจนใช้ลับมีดได้ ดวงตาคู่นั้นกำลังจ้องเธออยู่ ราวกับกำลังมองสิ่งของไร้ราคา
จูจูแอบจุ๊ปากในใจ จุ๊ ๆ หน้าตาดีจริง ๆ เสียแต่ว่าสีหน้าชวนโดนต่อยไปหน่อย
เหอล้านเซียวก้าวสามขุมมาถึงตรงหน้า กลิ่นลมทรายปนกับกลิ่นหนังลอยมาจากตัวเขา สายตากวาดจากใบหน้าจูจูลงไปยังมือที่ยังวางอยู่บนแขนของทหารใหม่ น้ำเสียงกดต่ำ
“เอามือออก”
จูจูเชื่อฟังดี เธอชักมือกลับ แถมยังโบกนิ้วให้ทหารใหม่นายเล็กน้อย ทหารใหม่หน้าแดงก่ำ ยืนตรงทำความเคารพแล้วรีบวิ่งหนีไป
เหอล้านเซียวมองภาพนั้น ขมับกระตุกสองครั้ง
“คุณมาทางตะวันตกเฉียงเหนือทำไม”
จูจูเงยหน้ามองเขา ใบหน้าขาวนวลกลมเกลี้ยงเปื้อนยิ้ม เสียงนุ่มนิ่มราวกับขนมเข่งที่เพิ่งยกลงจากเตา
“มาหาคุณไงคะ สามี”
สีหน้าของเหอล้านเซียวมืดครึ้มลงอีก
บนชานชาลามีผู้คนเดินขวักไขว่ เสียงนกหวีดเรียกทหารใหม่เข้าแถว เสียงสัมภาระกระทบกัน และเสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่ที่มารับคนดังปะปนกัน เสียงของจูจูไม่ดังไม่เบา พอดีให้คนรอบข้างได้ยิน
มีทหารใหม่หันมามองแวบหนึ่ง แล้วรีบหันกลับไปทันที
เหอล้านเซียวกดเสียงต่ำ “ฉันบอกแล้วว่าคุณไม่ต้องมาทางตะวันตกเฉียงเหนือ”
“ฉันได้รับจดหมายของคุณแล้วค่ะ” จูจูพยักหน้าอย่างเปิดเผย “ฉันนึกว่าคุณจะดีใจเสียอีก”