ในยุคนี้การแต่งงานกับทหารเป็นเรื่องสูงสุด การทำลายการแต่งงานของทหารถือเป็นความผิดร้ายแรงต้องถูกวิพากษ์วิจารณ์
เสียงร้องของจูจูดังสนั่นจนทำให้คนที่อยู่ปากตรอกตกใจกันหมด
"โอ้ยแม่เจ้า ได้ยินว่ามีคนจะมาทำลายการแต่งงานทหารหรือเนี่ย"
"นี่มันคดีหนักนะ รีบไปดูกันเถอะ"
เหล่าแม่บ้านที่ผูกผ้ากันเปื้อนพากันกรูเข้ามาล้อมตรอกไว้แน่นขนัด
จูจูเช็ดน้ำตา นอนตะแคงลงกับพื้นพร้อมกับท้องที่ยื่นออกมา
ร่างที่เธอข้ามมิติมาครั้งนี้ถึงจะอวบไปหน่อย แต่ใบหน้านั้นยังดูดีไม่น้อย
เรียกได้ว่าเป็น "หญิงสาวผู้อ่อนแอ" คนหนึ่ง
เธอร้องไห้พลางทำเป็นเผลอทำ 'ใบรับรองการติดตามสามี' ที่แขนเสื้อหล่นลงพื้น
"สามีของฉันคือผู้การเหอแห่งค่ายทหารตะวันตกเฉียงเหนือ พ่อแม่พี่น้องล้วนเป็นนักรบปฏิวัติ ผู้ชายดีขนาดนี้ ฉันรักเขายังไม่พอ จะคิดอะไรได้เล่า ฉันอยากติดตามเขาไปแน่นอน"
"แต่หนุ่มน้อยเฉินนี่สิคะ คอยยุยงให้ฉันหนีตามเขาไปตลอด แต่ฉันกับสามีได้แต่งงานกันแล้วนะคะ!"
"เขาบอกว่าไม่รังเกียจ ยังแอบหาหมอเฒ่ามาเย็บเยื่อพรหมจารีให้ฉัน บอกว่าแค่ให้เขาได้เสียกับฉัน เขาก็จะรับฉันไว้ ปากบอกเรียนจบเมืองนอกแท้ๆ ทำไมพูดจาแบบนี้ได้ลงคอเนี่ย! ไม่อายบ้างหรือไง!"
เรื่องซุบซิบนี้ช่างน่าตกใจ ผู้คนรอบข้างต่างพากันหายใจเฮือกใหญ่
"ไม่ใช่แล้ว มนุษย์อย่างนี้มันทำได้ลงคอเหรอ"
"โอ๊ย ไม่รู้จักอาย! เด็กๆ อย่าฟังนะ!"
บางคนจำเฉินซ่งกับจูจูได้ ก็พูดด้วยความสงสัย
"นี่ไม่ใช่ลูกสาวคนโตของบ้านจูเหรอ หนุ่มน้อยเฉินชอบลูกสาวคนโตงั้นเหรอ แต่ครั้งที่แล้วฉันเห็นเขาอยู่กับลูกสาวคนรองของบ้านจูที่กองเยาวชน แล้วยังบ่นว่าลูกสาวคนโตอ้วนอีกต่างหาก..."
พอเห็นว่าเรื่องแดงแน่ๆ เฉินซ่งก็เริ่มกลัว รีบเอามือปิดหน้าแล้วหนีไป
ก่อนจากไปทิ้งท้ายเพียงว่า "จูจู เธอ! เดี๋ยวฉันจะมาหาเธอใหม่!"
มาหาเสียที่ไหน!
จูจูกลอกตาใส่แล้วถ่มน้ำลายใส่หลังเขา
แม่คนนี้เดี๋ยวก็ไปติดตามสามีแล้ว
จัดการเรื่องยุ่งยากเสร็จเรียบร้อย จูจูลุกขึ้นแล้วรีบกลับบ้านทันที
ยังไงก็ต้องช่วยเจ้าของร่างเดิมสลัดชะตากรรมให้ได้ ไม่งั้นก็ไม่คู่ควรกับชื่อเดียวกันกับเทพหมูอย่างเธอ
เรื่องนี้ล้วนเป็นเวรเป็นกรรม
เธอเดินตามความทรงจำกลับไปที่ห้องนอน ในห้องนอนของเจ้าของร่างเดิมมีกระจกเต็มตัว เห็นรูปร่างทั้งหมดของจูจูได้ชัดเจน
หญิงสาวผิวขาวเนียน ใบหน้างดงาม ดวงตาแบบเมล็ดอัลมอนด์ ปากเล็กสีแดงเรื่อ ผิวขาวอมชุ่มชื่นเป็นพิเศษ
เพราะอวบไปหน่อย แค่หยิกก็เป็นรอยแดง
จริงๆ แล้วจูจูไม่ได้อ้วนมาก แต่เจ้าของร่างเดิมชอบกินของอร่อย ประกอบกับดูเหมือนตอนนี้ตั้งท้องอยู่แล้ว ท้องเลยค่อนข้างใหญ่ เป็นรูปร่างแบบแอปเปิลโดยแท้
จูจูเป็นหมูที่กลายเป็นเซียน ไม่ได้รังเกียจร่างนี้
แต่เพื่อสุขภาพของลูกและตัวเอง ก็ต้องลดน้ำหนักและออกกำลังกายบ้าง อย่างน้อยตอนนี้เพิ่งสามเดือน ท้องที่โตเพราะกินมากเกินไปนี้ต้องยุบลงให้ได้
ไม่งั้นพอเดือนมากขึ้นไป ท้องจะแตกเอา!
จูจูกำลังคิดแบบนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นหวีที่วางอยู่มุมโต๊ะเครื่องแป้ง
มองแวบแรกเก่าๆ ธรรมดาๆ แต่ลวดลายดอกท้อบนหวีนั้นช่างคุ้นตายิ่งนัก
จูจูตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมา
เพียงชั่วขณะนั้น ความรู้สึกคุ้นเคยราวกับซึมซาบอยู่ในสายเลือดก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ
นี่มันของวิเศษประจำกายของเธอ คราดเก้าแฉกนี่นา?!
สมบัติชิ้นนี้ตามเธอข้ามมิติมาด้วยได้ยังไงกัน
จูจูนึกในใจ แสงอ่อนๆ ก็วาบผ่านซี่หวีไปชั่วขณะ
สัมผัสได้ถึงเจ้าเก่าคู่ใจ เธอดีใจจนแทบกระโดด "แกตามข้ามาบนโลกนี้ได้ยังไงกัน ยังกลายร่างเป็นแบบนี้อีก"
หวีตอบกลับมาทางญาณของเธอ จูจูจึงเข้าใจทันที
ที่แท้ก็เพราะพลังปราณบนโลกนี้ไม่เพียงพอ
จูจูใช้ญาณสำรวจดู ก็พบด้วยความดีใจว่าของดีๆ ที่เธอกักตุนไว้ก่อนข้ามมิตินั้นอยู่ในนี้ทั้งหมด
ข้าวสาร แป้งขาว เป็นของพื้นฐาน ส่วนอาหารที่ให้พลังงานหนึ่งหมื่นแคลอรีต่อคำที่มนุษย์ยุคปัจจุบันเท่านั้นจะคิดค้นได้ก็มีครบ
แฮมเบอร์เกอร์ ไก่ทอด ชานมไข่มุก มันฝรั่งทอด
เรียงรายเหมือนชั้นวางของในซูเปอร์มาร์เก็ต วันที่ผลิตก็สดใหม่ อยู่ในมิติเฉินคุนนี้เก็บรักษาได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เพื่ออาหารเหล่านี้ แม้เป็นเซียน จูจูก็ยอมอยู่บนโลกมนุษย์
นอกจากอาหาร สิ่งสำคัญคืออุปกรณ์ไฮเทคที่มีแต่ในยุคปัจจุบันเท่านั้น
โทรศัพท์มือถือ คอมพิวเตอร์ไม่ต้องพูดถึง ยุคนี้ถึงจะมีไฟฟ้า แต่ไม่มีไวไฟ ก็เล่นไม่ได้
เล่นได้แค่เกมแบบเครื่องเดียวเล่นคนเดียวฆ่าเวลา
แต่ที่สำคัญคือเก้าอี้นวดไฟฟ้า หม้อต้มน้ำอัตโนมัติ เครื่องดูแลผิวระดับโมเลกุลสูง มาส์กหน้า โทนเนอร์ โลชั่นบำรุงผิว...
ของหรูจากต่างประเทศ ทองคำ เงิน หยกมรกต เพชร กระเป๋าแบรนด์ดัง เครื่องสำอาง
ภายในประเทศหลายปีนี้ เธอผ่านทั้งยุคโบราณ ยุคใหม่ มาจนถึงยุคปัจจุบัน เกิดมาแล้วครั้งหนึ่ง
เสื้อผ้าหลากหลายสไตล์ ชุดกี่เพ้า ชุดเดรส ชุดโบราณ ชุดสาวเปรี้ยวสมัยใหม่
ผ้านวมไหมแท้ถักมือโดยช่างฝีมืออิตาลี ผ้าปูที่นอนปักมือโดยปรมาจารย์มรดกทางวัฒนธรรมของชาติ...
ของดีๆ ของสนุกๆ ครบครันทุกอย่าง
แน่นอนว่าสิ่งที่ทหารประจำชายแดนในยุคนี้ต้องการมากที่สุด ก็คืออุปกรณ์การแพทย์ต่างๆ
ผ้าพันแผล น้ำยาฆ่าเชื้อ ยาแก้ปวด ไอบูโพรเฟน รวมไปถึงยาออกฤทธิ์เร็ว ยาเม็ดชนิดสอดนำเข้าจากต่างประเทศ
มีของเหล่านี้ ไม่ว่าจูจูจะไปที่ไหน ก็อยู่อย่างสุขสบายได้ทั้งนั้น
จูจูอดถอนหายใจด้วยความภูมิใจไม่ได้ "สมแล้วที่อาจารย์พูดไว้ ข้าเป็นหมูน้อยผู้นำโชคที่พรหมลิขิตมา!~"
หลังจากสำรวจเสร็จก็รู้สึกอิ่มเอมใจ โชคดีที่ชีวิตเธอไม่มีงานอดิเรกอื่น นอกจากการชอบกักตุนของเห็นๆ ต่างๆ
มีทรัพย์สมบัติเต็มมิติแบบนี้ ในยุคเจ็ดสิบที่ขาดแคลนข้าวของแบบนี้ จะต้องกลัวอะไรอีก
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในนั้นยังมีน้ำพุวิญญาณ เมื่อครู่จูจูยังคิดอยู่ว่าจะช่วยเจ้าของร่างเดิมลดน้ำหนักอย่างไรให้สุขภาพดีโดยไม่ทำร้ายลูก
ตอนนี้มีน้ำพุวิญญาณนี้ เธอมั่นใจได้ว่าลูกที่เกิดมาจะขาวๆ อ้วนๆ ส่วนร่างกายหลังคลอดก็จะอวบอิ่ม มีเลือดฝาดสมบูรณ์
ยังไม่ทันได้ดีใจนาน ท้องน้อยก็ส่งแรงกระตุกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
"เอ๊ะ!"
จูจูอุทานเบาๆ มือคว้าท้องโดยสัญชาตญาณ
แรงจากท้องเหมือนเด็กรู้สึกได้ถึงการตอบสนอง ก็เบาๆ สะกิดที่หน้าท้องของเธอ
กลิ่นอายของลูกแฝด?
จูจูสัมผัสได้ ความรู้สึกผูกพันทางสายเลือดนี้ทำให้หัวใจของเธออ่อนยวบลงไปทันที
สัมผัสถึงสายเลือดในท้อง จูจูก็นึกถึงพ่อของเด็กขึ้นมาทันที
เอกสารการยึดทรัพย์และส่งตัวตระกูลจูจะถูกส่งมาในไม่ช้า
ระหว่างทางถูกส่งตัว เธอไม่ต้องเผชิญกับความโหดร้ายของแม่เลี้ยงและพี่สาวต่างแม่ ลูกก็อาจจะรักษาไว้ไม่ได้
หนทางรอดเดียวในตอนนี้คือถือใบรับรองการติดตามสามีไปหม่เหอล้านเซียวที่เขาฉีเหลียนทางตะวันตกเฉียงเหนือ
ถึงแม้ที่นั่นจะลำบาก แต่ก็สามารถหลีกเลี่ยงการถูกส่งตัวได้
อีกทั้งเหอล้านเซียวก็เป็นนายทหาร อย่างน้อยก็พอจะคุ้มครองเธอและลูกได้
อีกอย่าง เธอเป็นเทพหมูตัวน้อยที่เกิดมาพร้อมชะตากรรมดีๆ แค่รอวันกินๆ นอนๆ ที่ไหนไม่มีคนดูแลแบบนั้น เหมาะที่สุดสำหรับเธอที่จะนอนแผ่เล่นไปวันๆ