“กางขาออกสิ จะเย็บเยื่อพรหมจารีให้ มาทำท่าอิดออดอะไรอยู่นั่น!”
เสียงหญิงวัยกลางคนพูดจาเหยียดหยามทำเอาจูจูสะดุ้งทั้งตัว
จูจูลืมตาขึ้นมาแล้วก็งงไปหมด
ห้องแคบ ๆ อึดอัด ปฏิทินติดผนังระบุวันที่ไว้: 12 ตุลาคม 1967
กระท่อมมุงจากมีน้ำหยด หน้าต่างถูกลมพัดเอี๊ยดอ๊าดไปมา
ไม่ใช่ทังหมิงอีพินของเธอที่เซี่ยงไฮ้ แต่กลับเป็นห้องเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของยุคสมัย
จูจูรู้ได้ทันที โอ้ไม่! เธอทะลุเข้ามาในนิยาย!
จูจูเป็นแม่หมูตัวน้อยที่เคยติดตามพระถังซำจั๋งไปแสวงบุญที่ตะวันตก เป็นศิษย์ตัวน้อยของปักกิ๊ก
เสี่ยวอู๋ไม่ได้เขียนบทของเธอไว้ในหนังสือ แต่เธอก็เหมือนปีศาจน้อยแห่งเขาหลั่งหลั่ง ที่เคยได้รับคำชี้แนะจากพระพุทธเจ้ามาเหมือนกัน
หลังจากเป็นเซียนแล้ว จูจูไม่ได้ไปยังสวรรค์ แต่เลือกที่จะอยู่บนโลกมนุษย์ ในปี 2026 ใช้ชีวิตเป็นสาวหมูน้อยน่ารักที่มีความสุขที่สุด
แต่ใครจะคิดว่าที่เธอดูนิยายจบเมื่อคืนทั้งคืน แถมยังบ่นว่าชื่อตัวประกอบหญิงที่ตายในเรื่องเหมือนกับชื่อเธอเป๊ะ ๆ แท้จริงแล้วมันจะทำให้เธอทะลุเข้ามาในนิยายได้!
จากความทรงจำที่มีอยู่ จูจูรู้ว่าเธอต้องช่วยตัวประกอบหญิงที่ตายในเรื่องนี้ให้พลิกชะตากรรม และปกป้องเด็กในท้องให้ได้ นับเป็นบุญกุศลอย่างหนึ่ง
เมื่อภารกิจสำเร็จ เธอก็จะได้กลับไปโลกปัจจุบันอีกครั้ง
คิดให้กระจ่างแล้ว จูจูก็รีบยื่นเท้าออกไป แล้วถีบหญิงที่อยู่ตรงหน้าอย่างแรง
“ทำอะไรน่ะ! อย่ามาแตะต้องข้า!”
คนตรงหน้าไม่ได้แม้แต่จะใส่เสื้อกาวน์ ยังถือคีมจะมาหนีบขาเธออีก สภาพแวดล้อมที่ไม่สะอาดแบบนี้ จะให้จูจูยอมทำได้ยังไง!
ไม่แปลกใจเลยที่ในนิยายต้นฉบับ ตัวประกอบหญิงคนนี้หลังผ่าตัดได้ไม่นานก็ติดโรคประหลาดแล้วตายจากไป เพราะโดนคนพวกนี้ทรมานนี่เอง!
“แกก็รู้ตัวดีว่าตัวเองเป็นหมู อ้วนเป็นหมูแล้วยังไม่รู้จักรักษาตัวเอง อายุแค่นี้ก็ไม่บริสุทธิ์แล้ว พูดออกไปก็ขายหน้า!”
หมอคนนั้นโกรธมาก ชี้หน้ามาด่าว่าจูจู
และทำให้ผู้ชายที่รออยู่ข้างนอกถึงกับตกใจ
“เป็นอะไรไป? จูจู แกจะทำอะไรอีก!”
จากด้านนอกเดินเข้ามาเป็นผู้ชายแต่งชุดซุนยัตเซ็น ดูสุภาพเรียบร้อย
สวมแว่นตา ดูภูมิฐานเป็นหนุ่มหล่อ ๆ แต่จูจูรู้ว่าคนคนนี้เลวทรามแค่ไหน
เฉินซ่งเป็นปัญญาชนที่ไปบุกเบิกในชนบท เขาโลภมากและหยิ่งยโส เอาแต่คิดว่าจะใช้เงินของเจ้าของร่างเดิมเพื่อย้ายตัวเองกลับไปยังเมืองหลวง
เขาวางแผนร่วมกับพี่สาวต่างมารดาของเจ้าของร่างเดิม หลอกให้เจ้าของร่างเดิมหลงใหลจนยอมควักเงินทั้งหมดออกมาเพื่อจะหนีตามกันไป
ในวันก่อนหน้านั้น เขาก็แสร้งทำเป็นรู้ว่าจูจูไม่ใช่สาวบริสุทธิ์แล้ว ทำหน้าเคร่งเครียดบอกว่าเขาชอบเฉพาะผู้หญิงที่บริสุทธิ์
เจ้าของร่างเดิมตกใจมาก ร้องขอให้เขาอย่าทิ้งไป สุดท้ายก็ตัดสินใจไปเย็บเยื่อพรหมจารีที่คลินิกเถื่อนแห่งหนึ่ง
ผลปรากฏว่าเฉินซ่งก็รีบฉวยโอกาสฉวยเงินทั้งหมดของเธอหนีไป ปล่อยให้เจ้าของร่างเดิมอยู่ในคลินิกเถื่อนนั้นสิ้นใจคนเดียว
จูจูนึกถึงเนื้อเรื่องในหนังสือได้ ก็รีบผลักเฉินซ่งออกไปแล้วด่า
“ข้าบอกว่าแกมันโง่เง่า! เลิกกันเถอะ!”
“แกมันเรื่องมาก ข้ามีสามีที่ดีเลิศอยู่แล้ว ที่ข้าไม่บริสุทธิ์ก็เพราะข้าหลับนอนกับสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของข้า จะให้ข้าเย็บเยื่อพรหมจารีเพื่อแกได้ยังไง?”
เจ้าของร่างเดิมนี่ก็เล่นไพ่ตายไม่เป็นเลยจริง ๆ
ตระกูลจูในมณฑลซานเหอซื่อก็เป็นตระกูลใหญ่ พ่อค้ามาหลายชั่วอายุคน มีทรัพย์สินมากมาย เจ้าของร่างเดิมเป็นคุณหนูใหญ่โดยแท้จริง
สามเดือนก่อน เจ้าของร่างเดิมกับพระเอกของนิยายต้นฉบับได้มีเพศสัมพันธ์กันโดยไม่ได้ตั้งใจ เหอล้านเซียวจึงเขียนรายงานเพื่อรับผิดชอบและแต่งงานกับเจ้าของร่างเดิม
หลังจากจดทะเบียนสมรสได้วันเดียว เหอล้านเซียวก็ต้องไปประจำการที่ทุ่งหญ้าทางตะวันตกเฉียงเหนือ แต่เจ้าของร่างเดิมรังเกียจว่าที่นั่นลำบาก จึงปฏิเสธที่จะไปเป็นครอบครัวทหาร ดังนั้นเหอล้านเซียวจึงทิ้งเพียงใบรับรองการติดตามสามีไว้ให้แล้วจากไป
เจ้าของร่างเดิมก็โง่จริง ๆ ถูกเฉินซ่งหลอกล่อเล็กน้อยก็หลงใหลอยากจะหนีตาม
ตอนนี้จูจูทะลุมาแล้ว ก็ต้องช่วยเจ้าของร่างเดิมพลิกชะตากรรมให้ได้
เฉินซ่งถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เดิมทีเตรียมจะกดดัน แต่ตอนนี้เหลือเพียงความหวาดกลัว
รีบกอดเอวกลม ๆ ของจูจูแล้วปลอบ
“อย่านะ ที่รักจูจู เป็นอะไรไป? ข้าทำอะไรไม่ดีให้โกรธหรือ? ฟังข้าอธิบายก่อนสิ”
“เรื่องที่พวกเจ้ากับนายทหารเหอเมื่อสามเดือนก่อนมันรู้กันไปทั้งเมืองแล้ว ข้าก็รู้สึกไม่สบายใจเหมือนกัน”
“ข้าแค่อยากได้เยื่อพรหมจารีนั้นมาเพื่อให้ตัวเองสบายใจเท่านั้นแหละ”
“ถุย!”
จูจูทำตาขาว รู้สึกเพียงเสียดายที่ไม้เท้าหยูกของเธอไม่อยู่ตรงนั้นด้วย
ล้วนเป็นคำพูดโกหกทั้งนั้น เธออ่านนิยายแล้ว คนคนนี้เป็นคนหน้าซื่อใจคดจริง ๆ!
จูจูส่ายหน้า “ไม่ ข้าจะไปเป็นครอบครัวทหาร!”
พูดจบก็อุ้มท้องโตแล้วรีบเดินออกไป
เฉินซ่งไล่ตามไปถึงหน้าประตู จูจูก็ตะโกนต่อหน้าคนอื่น
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! มีคนจะมาทำลายการแต่งงานของทหาร!”