ข่าวสารที่เจียงเฟิงส่งมา เปรียบดั่งก้อนหินยักษ์ที่ถูกขว้างลงในน้ำนิ่ง ก่อคลื่นซัดสวาบขึ้นกลางห้องบัญชาการ
ความเงียบสงัดชั่วขณะผ่านไป ฉีเหยียนสือสภาพรู้ตัวทันที แววตาคมกริบราวดาบ
ตอนนี้ไม่ใช่เวลาของความตะลึง!
“ทุกหน่วย! เตรียมพร้อมระดับหนึ่ง!” เสียงของเขามั่นคงทรงพลัง กดความโกลาหลทั้งหมดลง “นาทีที่ข่าวของทนายเจียงมาถึง ลงมือทันที!”
บุคลากรที่สำรวจอยู่ภายนอกทั้งหมด ไหลบ่าเข้าหาทางออกอุโมงค์ดั่งน้ำขึ้น เครื่องยนต์คำรามทุ้ม คนพร้อมปฏิบัติการ ศรขึ้นสาย
ทุกคนคิดว่าเจียงเฟิงจะส่งพิกัดที่แม่นยำออกมา สักที่อยู่หนึ่ง
แต่พวกเขาคิดผิด
……
ขณะเดียวกัน ภายในโรงงานร้าง
นิ้วของเจียงเฟิงเร่งรีบกระทุ้งบนหน้าจอมือถือ เขาไม่ได้พิมพ์ที่อยู่ หากกำลังฟื้นฟูการเดินทางหนึ่งที่ถูกเก็บปิดผนึกไว้ในส่วนลึกของสมอง
นั่นคือแผนที่ความทรงจำที่ประกอบขึ้นจากความรู้สึกทางกาย เสียง และแม้แต่กลิ่นโดยล้วน
[ออกจากโรงพยาบาล ลงคอนเทนเนอร์ รถมุ่งไปทางตะวันตก ความเร็ว 30 กิโลเมตรต่อชั่วโมง สั่นกระตุก 60 วินาที]
[เลี้ยวซ้าย เสียงทุ้มของล้อทับฝาท่อเหล็ก คงความเร็วเดิม อีก 60 วินาทีเบรกหยุดกะทันหัน รอ 30 วินาที มีกลิ่นดีเซลซึมเข้ามาในกระบะ]
[ตรงไปอีก 10 วินาที เลี้ยวซ้าย……]
ช่วงนี้คือเส้นทางในเมืองสู่โรงงานในสลัม เจียงเฟิงระบุรายละเอียดถึงจุดหนึ่งของทางแยกที่เขาได้ยินเสียงคำรามเป็นเอกลักษณ์ของรถไฟวิ่งบนทางยกระดับไกล ๆ ด้วยซ้ำ
[……ออกจากอุโมงค์ หัวรถเลี้ยวกลับ 180 องศา ทิศทางตอน 6 นาฬิกา]
[พื้นผิวเปลี่ยนเป็นทางดิน ร่องล้อลึกมาก เสียงเสียดทานระหว่างยางกับกรวดดังต่อเนื่องไม่ขาด]