เจียงเฟิง: "ก็ยังได้อยู่ เพิ่งจัดการไปสักหลายคน"
ภายในรถบัญชาการ ฉีเหยียนสือจ้องข้อความที่เขียนผ่าน ๆ นี้อยู่บนจอ มุมตากระตุกแรงจนแทบหลุด
จัดการไปสักหลายคน?
ทนายเจียงคนนี้ ข้างในนั่นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
สถานการณ์เดินไปไกลเกินกว่าที่ทุกคนจะคาดเดาได้ และหมุนไปสู่ความบ้าคลั่งที่เข้าใจไม่ได้เสียแล้ว
ฉีเหยียนสือหายใจลึก แล้วเริ่มพิมพ์ลงคีย์บอร์ด
[พวกมันมีกี่คน?]
[เจียงเฟิง: กองกำลังกระจัดกระจายชุดหนึ่ง ยังไม่แน่ใจจำนวน ตอนมาต้องระวังให้ดี ผมอยากให้ทุกคนได้กลับบ้านอย่างปลอดภัย]
พอเห็นคำว่า "กองกำลังกระจัดกระจาย" เส้นประสาทที่ตึงเปรี้ยงของฉีเหยียนสือก็คลายลงได้บ้าง
แค่ศัตรูกลุ่มเล็ก ไม่น่าแปลกที่ทนายเจียงจะรอดมาได้ถึงตอนนี้ แถมยังล้างตองกลับได้อีก
ถ้าถูกล้อมด้วยคนหลายร้อยจริง ตอนนี้เจียงเฟิงคงถูกยิงจนเป็นระยิบระยับเต็มไปด้วยรูแล้ว
ฉีเหยียนสือจะไม่มีวันรู้เลยว่า "กองกำลังกระจัดกระจาย" ในปากเจียงเฟิงนั้น ใช้กองทัพประจำการระดับชาติเป็นเกณฑ์เทียบ
ในสายตาเขา ทหารรับจ้างทั้ง 600 คนนี่ มันก็แค่ "พวกตัวประกอบ" เท่านั้นเอง
……
หลังผ่านไปสองสามสิบนาที
หน่วยบัญชาการส่งพิกัดขั้นสุดท้ายมา
"คุณฉี ยืนยันจุดหมายแล้วครับ! เป็นท่าเรือส่วนตัวเล็ก ๆ ริมชายขอบเมือง ท่าเรือโมตัว!"
"ที่นั่นเป็นพื้นที่ห่างไกลมาก ข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตมีน้อยเหลือเกิน ต้องสอบถามตำรวจท้องถิ่นครับ"
ฉีเหยียนสือกระชากอาฮั่นหลัวที่สั่นเทสะเภาเข้ามาไว้ตรงหน้า
"ท่าเรือโมตัว มันที่ไหน?"
อาฮั่นหลัวเกรงกลัวฉีเหยียนสือจนถอนตัวไม่ขึ้น ตอนนี้เขาเพิ่งเข้าใจว่าศาลระหว่างประเทศที่ว่านั้น ต่อหน้าอำนาจที่เด็ดขาดมันก็แค่เรื่องตลก