เจียงเฟิงมองไปที่หวังเย่าจู่ ดวงตาไร้ความปั่นป่วนแม้แต่น้อย
กรรมวนมาถึงตัว ผลกรรมไม่เคยละเลยใคร
เรื่องราวอุบาทระหว่างตระกูลหวังกับตระกูลเจียงของพวกแก วันนี้ถือว่าจบสิ้นซะที
สายตาของเขาหันไปยังนอกโรงงาน ในความมืดมิด เหมือนมีเงาวิญญาณนับไม่ถ้วนกำลังส่ายไปมา
มือปืน 600 คนที่ชุยกังเจี้ยนพูดถึง มิใช่แค่คำพูดลม ๆ
เจียงเฟิงได้ยินเสียงฝีเท้าแน่นและถี่ ๆ แว่วมาแต่ไกล นั่นคือเสียงรองเท้าบูตทหารกำลังเหยียบย่ำกรวด สลับกับเสียงกลไกเปิดด้ามกันสัญหายของอาวุธปืนที่ดังแหวกอากาศเป็นระยะ
แหรายลับอิสระที่มองไม่เห็นกำลังถูกรวบรัดจากทุกทิศทุกทาง
เจียงเฟิงไม่แตกตื่นแม้แต่น้อย เขาลงมือทันที
เขาลากถุงทรายหนักและแผ่นเหล็กทิ้งในโรงงานมาสร้างป้อมทรงวงแหวนแบบง่าย ๆ ขึ้นที่จุดกึ่งกลางอย่างรวดเร็ว
พร้อมกันนั้น เขาเก็บกวาดปืนไรเฟิล ซองกระสุน และเสื้อเกราะกันกระสุนจากตัวมือปืนทั้ง 8 คน มาสวมใส่เพื่อเสริมกำลังตนเอง
สุดท้าย เขาลากร่างอ่อนแรงของทั้ง 5 คนเหมือนลากหมาตาย โยนทิ้งไว้ข้างหลังป้อม
เขาไม่เคยประมาท ร่างกายที่แข็งแรงกว่าคนปกติ 3 เท่า ก็ไม่อาจต้านกระสุนที่รัวถล่มได้
บุกฝ่าออกไปตรง ๆ คือความกล้าของคนหุนหัน
ใช้ไพ่ตาย 5 ใบนี้ตรึงกำลังรบของคน 600 คนเอาไว้ข้างนอก แล้วเรียกกำลังสนับสนุน เข้าประชิดจับในกระชับ นั่นแหละคือหนทางที่ดีที่สุด
หยางซือซือที่กลั้นอุจจาระไม่อยู่ถูกหวังเย่าจู่จัดการทำความสะอาดไปแล้ว กลิ่นเหม็นคาวจึงจางหายไปชั่วคราว
หวังเย่าจู่คว้านท้องหาบอยู่กับพื้น ในกระเพาะกำลังคลื่นไส้เหมือนทะเลพลิกคลื่นแหวก แต่ก็อาเจียนไม่มีอะไรออกมา
สายตาเย็นเยียบของเจียงเฟิงตกอยู่บนตัวเขา
“อาเจียนออกมาสักครั้ง ฉันจะเฆี่ยนแกเป็นท่อน ๆ”