นักข่าวรู้สึกว่าการสัมภาษณ์ไม่เคยราบรื่นขนาดนี้มาก่อน ที่นี่ ที่หลิวซูชาง พวกเขาได้สัมผัสถึงความสุขจากการได้รับการปฏิบัติอย่างให้เกียรติ
บรรยากาศค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นเรื่องส่วนตัว
นักข่าวสาววัยไม่มากคนหนึ่ง ใบหน้าแต้มด้วยความเขินอาย แต่แววตากลับเป็นประกายอย่างน่าประหลาด เก็บความกล้าถามขึ้นว่า
"คือ... คุณหลิว ตอนนี้คุณกับคุณเจียงเฟิงเป็นความสัมพันธ์แบบไหนกันคะ? ฉันรู้สึกว่า... สนิทสนมกันนิดหน่อยนะ แล้วที่โรงเรียนคุณก็เป็นอาจารย์กับลูกศิษย์ด้วย..."
ประกายไฟของข่าวซุบซิบเมื่อถูกจุดขึ้น ก็ลุกลามเป็นวงกว้างทันที
หูทุกคู่ผายขึ้น ดวงตาหลังกล้องเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น
กินขนม (ตามมุงเรื่อง) คือความต้องการพื้นฐานของมนุษย์เสมอ!
หลิวซูชางและเจียงเฟิงสบตากัน ต่างเห็นแววขบขันในดวงตาของอีกฝ่าย
เธอพูดอย่างเปิดเผยว่า "คุณเจียงเฟิงเป็นเพื่อนร่วมงานของฉัน เป็นผู้บังคับบัญชาของฉัน และเป็นเพื่อนที่ดีที่ช่วยเหลือฉันมามาก"
"ฉันหวังว่าจะทำประโยชน์ให้สำนักงานกฎหมายซ่างผิ่นได้มากขึ้น ส่วนเรื่องอื่น ๆ... ฉันยังไม่เคยคิดถึงตอนนี้"
เจียงเฟิงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง
พวกนักข่าวพวกนี้ ถ้าไม่ไปเขียนข่าวบันเทิงก็ถือว่าเป็นที่ที่ผิดคนจริง ๆ
เขาพูดติดตลกใส่กล้องว่า
"ทุกคนอย่าจับคู่กันเล่นนะครับ ถ้าทำให้ทนายความไพ่ตายของสำนักงานเราโกรธลาออกไป ผมจะฟ้องร้องข้อหาหมิ่นประมาทตามกฎหมายเลยนะ!"
ทุกคนได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะอย่างใจดีและรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที
มีเพียงหลี่จิ้งที่ยืนอยู่ข้างหลังทั้งสอง หัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวเหมือนคนโง่
แต่แล้ว เสียงที่ไม่เข้ากันอย่างยิ่งเสียงหนึ่ง ก็เหมือนหนามพิษ ทิ่มแทงทำลายบรรยากาศอันราบรื่นของที่นั้น
"ฮะฮะ ชนะคดีแล้วหรือไง? ถึงได้มายกใหญ่คุยโม้ที่นี่ ทำเหมือนกับว่าชนะขาดลอยแล้ว"