เสียงหัวเราะที่กลั้นไว้ไม่อยู่ดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบในออฟฟิศลง
ตามมาด้วยเสียงที่สอง สาม
ไม่นานนัก เสียงหัวเราะอย่างเต็มที่ก็ก้องไปทั่วทั้งสำนักงานกฎหมาย
"เอาล่ะ ไปช่วยพี่จางหน่อยเถอะ"
เจียงเฟิงพูดพลางยิ้ม
ธุรกิจที่ไม่ใช่คดีความของสำนักงานกฎหมายในตอนนี้ เกือบทั้งหมดตกอยู่บนไหล่ของแผนกจางเหมาฉาย
แผนกของเขารวมตัวเขาเองด้วย ก็มีแค่สามคน
เจียงเฟิงไม่เคยคิดที่จะให้เขาจ้างคนเพิ่ม
ปัญหามันอยู่ที่ตัวจางเหมาฉายเอง มาตรฐานการเลือกคนของเขาเรียกได้ว่าเข้มงวดมาก อัตราการคัดออกในช่วงทดลองงานสูงจนน่ากลัว และเหตุผลก็เหมือนเดิมเสมอ คนใหม่งานไม่ละเอียดไม่จริงจังพอ
ธุรกิจที่ไม่ใช่คดีความคือเส้นเลือดใหญ่ของสำนักงานกฎหมาย จางเหมาฉายรู้ดี จึงวางมาตรฐานไว้สูงเกินไป
จนกระทั่งช่วงนี้ เขาถึงได้ผ่อนคลายข้อจำกัดลงบ้าง
เหตุผลก็ไม่มีอะไรอื่น ปริมาณงานก่อนหน้านี้ทำเอาคนใหม่หลายคนตกใจกลัวจนลาออกไปเอง
เจียงเฟิงไล่ตรวจสอบต้นตอของปัญหามาแล้ว จางเหมาฉายคนนี้น่ะ เหมือนจะไม่ค่อยเก่งเรื่องการรับคนจริง ๆ
เรื่องนี้ไม่รีบ รอให้คดีนี้จบลง ชื่อเสียงของสำนักงานกฎหมายดังกระฉ่อนไปทั่ว แล้วค่อยมาคิดเรื่องขยายทีมคนอีกที
"อ้อ ใช่ ทนายชิว" เจียงเฟิงหันไปทางชิวอิ่ง "คดีฟ้องหยางเทียนเจิ้น จะเปิดไต่สวนวันไหน?"
ชิวอิ่งหยิบแฟ้มคดีขึ้นมา เปิดหน้าหนึ่ง: "อีกสามวัน"
เธอเงยหน้าขึ้น สายตาความคาดหวังอันร้อนแรงฉายชัดในแววตา น้ำเสียงแฝงความตื่นเต้นไว้เล็กน้อย: "...มีคำสั่งพิเศษอะไรหรือเปล่า?"
ตอนที่เจียงเฟิงชี้แนะหลิวซูชางในศึกครั้งนั้น เธอนั่งดูตั้งแต่ต้นจนจบ กระหายอยากลงเล่นมานานแล้ว