ในห้องไลฟ์ของหลัวต้าเสียง เขามีสมาธิไม่เคยเป็นมาก่อน
"จุดสำคัญมาถึงแล้ว"
เขาอธิบายเสียงทุ้มกับกล้อง: "ตอนนี้ประเด็นเดียวที่เหลือ คือการที่หยางหมิง 'ปฏิเสธที่จะปลอบโยน' จะถือเป็น 'ความผิด' ในความหมายทางกฎหมายหรือไม่"
"ถ้าเจียงเฟิงล้มประเด็นนี้ได้ รากฐานของคำพิพากษาชั้นต้นทั้งหมดจะพังทลายลง"
หลัวต้าเสียงมองออก
คำพิพากษาของจงเจี๋ย ดูเหมือนไร้สาระ แต่กลับย่ำอยู่บนเส้นแบ่งที่คลุมเครือ ถ้าเรื่องไม่ดังขนาดนี้ เธออาจจะใช้ตรรกะบิดเบือนของตัวเองปัดเรื่องนี้ให้ผ่านไปได้จริง ๆ
เธอฉลาดมาก และก็เล่ห์เหลี่ยมมาก
น่าเสียดาย ที่เธอไปหาเรื่องผิดคน
คนที่เธอเจอ คือเจียงเฟิง
ในศาล ความเงียบที่อึดอัดจนหายใจไม่ออก ถูกทำลายลงด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ
"ฮ่า ๆ ๆ..."
เจียงเฟิงหัวเราะ เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยไม่ปิดบัง
"ท่านประธานศาล คุณฟังนะ คำพูดเมื่อกี้ของคุณมันเป็นภาษาคนหรือเปล่า?"
"ตามตรรกะของคุณ การปฏิเสธที่จะปลอบโยนจนทำให้ตาย ถือเป็นความผิด"
"งั้นผมขอเรียนถามหน่อย"
เจียงเฟิงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจ้องเขม็งไปที่จงเจี๋ย
"ถ้าชื่อเลี่ยงไม่ได้อยู่ในห้องเช่า แต่อยู่บนดาดฟ้าของห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง เรียกหาความปลอบโยนจากผู้คนนับร้อยนับพันที่อยู่ข้างล่าง แล้วคนหลายพันคนนั้นต่างปฏิเสธเธอ"
"แล้วเธอกระโดดลงมา"
"ขอถามท่านประธานศาล คนหลายพันคนที่เดินผ่านไปมา พวกเขาต้องรับผิดชอบต่อความตายของเธอทุกคนไหม แต่ละคนจ่ายค่าชดเชยเป็นแสน ๆ?"
คำพูดนี้เหมือนค้อนทุบลงบนหัวใจของทุกคน
รูม่านตาของจงเจี๋ยหดตัวลงอย่างรวดเร็ว สมองหมุนแทบแตก แต่กลับพบว่าตัวเองตกอยู่ในกับดักตรรกะที่เถียงไม่ขึ้น