เจียงเฟิงช่วยหาเหตุผลให้เขาเองโดยสมัครใจ——เขาไม่ใช่ไร้ความสามารถ แต่เขายอมรับความยุติธรรมในใจ จึงไม่สามารถข่มใจแก้ต่างอย่างไม่เป็นธรรมได้!
เจิ้งซีรู้สึกเหมือนถูกตักน้ำเย็นราดหัวในทันที เกิดความอบอุ่นเอ่อล้นในใจ มองเจียงเฟิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
"ทนายเจียง" เขากระแอมเบา ๆ ร่างกายโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย วางท่าทางที่ต่ำต้อยสุดขีด "จะว่าสมเหตุสมผลหรือไม่ ไม่ใช่ฉันพูดได้คนเดียว"
"เรื่องนี้ ต้องดูที่ท่านประธานศาล"
เพียงคำเดียว เขาก็เตะบอลทิ้งอย่างหมดจด
เขา เจิ้งซี เลือกที่จะวางเฉยอย่างเต็มที่!
บนบัลลังก์พิพากษา สีหน้าของจงเจี๋ยมืดครึ้มลงทันที
เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
ในชั้นต้น เธอเป็นคนตัดสินให้หยางหมิงชดเชย 27 หมื่นด้วยตัวเอง
ตอนนี้เจียงเฟิงไม่เพียงแต่พลิกคำตัดสินทั้งหมด ยังกล้าหยิ่งที่จะฟ้องกลับเรียกร้องค่าเสียหาย นี่ไม่ใช่การต่อสู้คดีอีกต่อไป นี่คือการชี้หน้าด่าเธอว่าตาบอด!
"ฝ่ายอุทธรณ์!"
เสียงของจงเจี๋ยอัดแน่นไปด้วยความโกรธที่ถูกกดไว้ เหมือนภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ ตะคอกใส่เจียงเฟิงด้วยเสียงทุ้มต่ำ
"กรุณาอธิบายตอนนี้เลยว่ามีเหตุผลอะไรในการเรียกร้องค่าเสียหาย 27 หมื่น!"
เธอทิ้งกระบวนการไต่สวนตามปกติไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว
แต่เจียงเฟิงยังคงเยือกเย็น แถมยังเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย หาท่านั่งที่สบายขึ้น
"ขอโทษครับ ท่านประธานศาล เดี๋ยวค่อยพูดเหตุผล"
"ตอนนี้ สิ่งแรกที่ผมต้องชี้แจงคือ ผู้ความของผมในคดีนี้ ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบใด ๆ ทั้งสิ้น!"
"คุณ!" ความโกรธของจงเจี๋ยแทบจะทะลุออกมาจากอก