ชั่วขณะที่เจียงเฟิงกำปืนเข้าไว้ บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไปทันที
นั่นไม่ใช่ความงุนงงหรือความอยากรู้อยากเห็นของมือใหม่ที่เจอเหล็กเย็น แต่เป็นความคุ้นเคยราวกับสัญชาตญาณ เหมือนปืนนั้นคือส่วนหนึ่งที่ต่อขยายออกมาจากร่างกายของเขา
ท่ายืน ท่าจับ แม้แต่ตำแหน่งของนิ้วแต่ละนิ้วที่โอบรอบตัวปืน ล้วนแม่นยำราวกับตำรา — ไม่ มันยิ่งกว่าตำรา มันคือสังหาริมทัศน์ของคนที่ผ่านสมรภูมิมาแล้วนับพันนับหมื่น
รูม่านตาของเย่เม่ยหลานหดเกร็ง
ท่าทางแบบนี้… เธอเคยเห็นแค่กับเหล่าผู้ฝึกสอนหน่วยรบพิเศษระดับแนวหน้าที่สุดของกองทัพเท่านั้น!
“คุณเจียง คุณเคยฝึกมาก่อนเหรอ?” เสียงของเธอแฝงความตกใจ
คนที่แค่เป็นสายเล่นปืน ไม่มีทางมีความจำของกล้ามเนื้อที่จารึกลึกถึงขั้นนี้ได้
เจียงเฟิงไม่ตอบ เพียงประกอบสาบเข้าเลี้ยวเชือกอย่างคล่องแคล่ว รีดลูกเลื่อน แล้วเปิดนิรภัย
คลิก!
ท่ามกลางเสียงโลหะที่ดังกึกก้อง ทุกการเคลื่อนไหวลื่นไหลราวกับเมฆไหล รวดเร็วจนตาลาย
หัวใจของเย่เม่ยหลานถูกกดจมลง
มือเก่า!
นี่คือมือเก่าตัวจริง บางทีอาจจะ… เป็นคนประเภทเดียวกับเธอ ที่ไต่ขึ้นมาจากกองศพกับทะเลเลือด!
“ไอ้บ้านี่ มันแต่งตัวเป็นหมูกินเสือ!” เสียงกริ่งเตือนในใจของเย่เม่ยหลานดังกระหึ่ม
ปัง!
เจียงเฟิงเหยียบไกปืน ราวีปะทะทันที
แต่นั่นไม่ใช่เสียงเดียว มันคือเสียงบดขยี้ต่อเนื่องเร่งรัวเป็นจังหวะ!
ปังปังปังปังปัง!
เย่เม่ยหลานกวาดสายตาไปที่จอแสดงผลข้าง ๆ ด้วยดวงตาที่ไม่ได้คาดหวังอะไร — มือใหม่เข้าเป้าได้ก็ถือว่าเกินคาดแล้ว
บนจอ แถบนอกกระดาษเป้าสะอาดเอี่ยม