เจียงเฟิงรู้สึกเหมือนกะโหลกของตัวเองถูกงัดแงะขึ้นอย่างบังคับ สายธารความรู้ที่ซับซ้อน เย็นเยียบ และถึงตายนับไม่ถ้วน กำลังไหลบ่าเข้าสมองของเขาอย่างดุเดือด
ท่ามกลางอาการปวดตึงรุนแรง ภาพนับล้านวูบผ่านเข้ามา
นั่นคือเทคนิคการออกแรงของกล้ามเนื้อทุกมัดในร่างกายมนุษย์ จุดอ่อนและขีดจำกัดของข้อต่อทุกส่วน และวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการทำให้สิ่งมีชีวิตหนึ่งดับสนิท
จากนั้น ความรู้สึกสยบไสวประหนึ่งกระแสไฟฟ้าก็แผ่ไปทั่วร่าง
กล้ามเนื้อของเขากระตุกเบา ๆ อย่างควบคุมไม่ได้ เหมือนกำลังซ้อมแพลตฟอร์มเงียบ ๆ หนึ่งรอบ แปลงเทคนิคการสังหารที่สลักอยู่ในสมอง ให้กลายเป็นสัญชาตญาณทางร่างกายที่บริสุทธิ์ที่สุด
“นี่คือ…พลังของการฝังระบบงั้นเหรอ”
เมื่อทุกอย่างสงบลง เจียงเฟิงค่อย ๆ ลืมตา ส่ายหัวเบา ๆ ที่ยังมึนตื้ออยู่
เขายกมือขึ้น แล้วเหวี่ยงหมัดขึ้นกลางอากาศอย่างไม่ได้ตั้งใจ
ชั่วขณะนั้น เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าสะโพกและเอวบิดตัวอย่างไร แรงวิ่งจากฝ่าเท้าทะลุขึ้นไปตามกระดูกสันหลัง ก่อนบ่าจะส่งต่อไปถึงแขน แล้วบิดรวมเป็นพลังมหาศาลที่ระเบิดโหดออกที่ปลายหมัด
ท่วงท่าทั้งหมดลื่นไหลราวกับสายน้ำ เหมือนฝึกมาแล้วนับล้านครั้ง
ร่างกายนี้ เข้าใจการต่อสู้ดีกว่าสมองของเขาเสียอีก
“ไม่คิดว่าจะให้ของแบบนี้มาจริง ๆ”
มุมปากของเจียงเฟิงโค้งขึ้นอย่างมีเลศนัย โดยเฉพาะเมื่อเห็นประโยคในหมายเหตุของสกิลนั้น
“ถ้าไม่คุยกันด้วยกฎหมาย ก็ลงมือด้วยกำลังงั้นรึ”