ริมฝีปากของเธอเชิดขึ้นอย่างแอบแฝง แต่น้ำเสียงกลับแกล้งทำเป็นเฉยเมย “ไม่ค่อยเก่งหรอก ฉัน…ฉันปกติไม่ค่อยได้เล่นอะไรแบบนี้”
หึ ให้แต่งเรื่องไปเลย!
อีกแป๊บเดียวจะให้เห็นเลยว่าอะไรคือความมืออาชีพแท้ ๆ!
เธอเริ่มจินตนาการไปถึงฉากที่ตัวเองเคลียร์สนามผ่านด้วยความเร็วระดับสายฟ้า แล้วเดินมาพูดกับเจียงเฟิงอย่างสบาย ๆ ว่า “แค่เล่น ๆ เฉย ๆ”
“อิ อิ…”
เย่เม่ยหลานกลั้นขำไม่อยู่ หัวเราะออกมาเบา ๆ
“โค้ชเสี่ยวเย่คิดถึงเรื่องอะไรเป็นสุขขนาดนั้นเหรอ”
“เอ่อ เปล่า ๆ!” เธอรีบเก็บยิ้มแล้วเสนออย่างจริงจัง “กิจกรรมนี้ฉันก็ไม่ค่อยถนัดเหมือนกัน ไม่เป็นไรนัก… เราลองแข่งกันดีไหม?”
“ได้” เจียงเฟิงตอบรับอย่างว่องไว
ไม่ช้า ทั้งสองก็มาถึงสนาม IPSC ที่กินพื้นที่มหาศาล
ที่นี่คือสนามจำลองการรบในตรอกซอยขนาดจริงเลยทีเดียว เต็มไปด้วยบรรยากาศเข้มข้นและความเป็นมืออาชีพ
จออิเล็กทรอนิกส์ที่ทางเข้ากำลังวิ่งแสดงอันดับเวลาเคลียร์สนาม
ชื่อบนสุดที่แสบตาที่สุด — เย่เม่ยหลาน 2 นาที 11 วินาที
“ทนายเจียง กติกาง่ายมาก เคลียร์ ‘ศัตรู’ ในเส้นทางให้หมด ใครใช้เวลาน้อยกว่าชนะ”
เย่เม่ยหลานชี้ไปที่ชุดรบติดเซนเซอร์ข้าง ๆ
“ใส่ตัวนี้ไว้ ถ้าโดนเป้า ‘ยิง’ ถือว่าแพ้ แต่ความยากสูงมาก ถ้าแค่จะลองเล่น ไม่ใส่ก็ได้”
“ไม่ ต้องใส่” น้ำเสียงของเจียงเฟิงไม่มีที่ให้โต้แย้ง “ฉันมาเพื่อฝึกสถานการณ์จริง”
เย่เม่ยหลานมองใบหน้าด้านข้างที่จริงจังของเขา หัวใจพลอยเต้นสะดุดโดยไม่มีเหตุผล
หลังปรับตัวสักครู่ เจียงเฟิงยืนอยู่ที่จุดเริ่มต้นของเส้นทาง
ด้านเย่เม่ยหลานก็ยืนวอร์มร่างกายอย่างตั้งใจ ชุดรบรัดรูปวาดเส้นกล้ามเนื้อเต็มไปด้วยพลังระเบิดของเธอออกมา