ข้อความจากเย่เม่ยหลานแห่งสโมสรยิงปืน: “ทนายเจียง พรุ่งนี้มาอีกไหมคะ มีมือปืนเก่งเพิ่งทำลายสถิติไปอีกไม่กี่วินาที กำลังไล่ตามคุณทันแล้วนะ”
เจียงเฟิงหรี่ตาลง ผู้หญิงคนนี้ ความมีน้ำใจรักชนะมันน่ารักเสียจริง
มือปืนเก่งที่ว่านั่น นอกจากตัวเธอเองแล้วจะเป็นใครได้อีก
ข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบ ก็บังเกิดขึ้นในหัวของเจียงเฟิงอย่างฉับพลัน
เขาหันไปมองหลี่จิ้งแล้วถามว่า “เสี่ยวจิ้ง อยากเล่นปืนไหม”
“ปืน? อยากสิ!” ดวงตาของหลี่จิ้งสว่างวาบขึ้นทันที “เขาว่ากันว่าในระยะเจ็ดก้าว ปืนไวกว่าทุกอย่าง เสียดายที่ในบ้านเราไม่มีโอกาสได้จับของจริงสักที”
น้ำเสียงของเธอแฝงความผิดหวังเล็ก ๆ ที่ซ่อนไว้ไม่อยู่
แล้วในวันรุ่งขึ้น เจียงเฟิงก็พาหลี่จิ้งมาปรากฏตัวที่สโมสรยิงปืน
เย่เม่ยหลานแอบอุตส่าห์สะสมพลังไว้เต็มที่ เตรียมจะอวดผลการฝึกซ้อมที่สาธิยามาทั้งคืนให้เจียงเฟิงดู
แต่เมื่อเห็นหลี่จิ้ง ความคิดทั้งหมดของเธอก็ราบเป็นความสมุทร
“ทนายหลี่!”
ดวงตาของเธอเปล่งประกายเป็นประกายจริง ๆ
เมื่อเทียบกับมือฉมังอย่างเจียงเฟิงที่ซ่อนเล็บครูไว้ คนอย่างเย่เม่ยหลานที่บูชาพลังฝีมือแบบดิบ ๆ ย่อมหลงใหลในความสวยงามแบบรุนแรงของหลี่จิ้งที่หมัดเดียวจบศัตรูมากกว่า
เย่เม่ยหลานก้าวยาว ๆ วิ่งเข้าไปกอดหลี่จิ้งอย่างอบอุ่น พร้อมระวัง ๆ หลบบ่าขวาที่ได้รับบาดเจ็บของอีกฝ่าย
“ฮิ ๆ สวัสดีค่ะ” รอยยิ้มของหลี่จิ้งยังคงบริสุทธิ์เช่นเดิม
สองสาวมองหน้ากันแล้วหัวเราะ คนหนึ่งร่าเริง อีกคนบริสุทธิ์
เจียงเฟิงก็ยิ้มตาม ทั้งสองคนนี้ตอนหัวเราะแล้วดูโง่ ๆ นิดหน่อย เป็นภาพที่หาได้ยากจริง ๆ
“ทนายหลี่ มาฝึกยิงปืนหรอคะ”