การเดาของเจียงเฟิงไม่ผิด การตัดสินใจของฉีเหยียนสือแม่นยำน่าขนลุก เขามั่นใจว่าพอเจียงเฟิงย่างเท้าลงจากเครื่องเป็นครั้งแรก จะถูกลักพาตัวทันที และอีกฝ่ายจะใช้ทุกวิถีทางสะบัดหางที่อาจตามมาให้ขาด
ขณะที่ทุกคนกำลังลงรอยแผนสุดท้าย เจียงเฟิงก็ยกมือขึ้น
สายตาของฉีเหยียนสือหันมามอง “ทนายเจียง มีความคิดอะไรหรือ?”
เสียงของเจียงเฟิงไม่ดังนัก แต่ทำให้ห้องประชุมเงียบกริบทันที
“ผมเสนอว่า ไม่ต้องใช้อุปกรณ์ระบุตำแหน่งใด ๆ ทั้งสิ้น”
“ผมจะแทรกตัวเข้าไปในถิ่นฐานของพวกมันเอง แล้วหาจังหวะส่งพิกัดให้พวกคุณ”
พอประโยคจบ ทั้งห้องฮือฮาขึ้นทันที
“นี่…นี่ไม่ได้!”
“ล้อเล่นอะไรกัน ทำแบบนี้ก็เท่ากับไปส่งชีวิตตัวเองให้พวกมัน!”
ฉีเหยียนสือไม่พูดอะไร เพียงหรี่ตาลง จ้องมองเจียงเฟิงอย่างเงียบ ๆ
“ทำไม?”
น้ำเสียงของเจียงเฟิงราบเรียบราวกับกำลังแจ้งข้อเท็จจริงหนึ่ง
“เพราะอุปกรณ์ระบุตำแหน่งทุกชนิดล้วนมีความเสี่ยงถูกจับได้ พอโดนจับได้เมื่อไหร่ ผมจะถูกกำจัดกลางทาง”
แววตาของฉีเหยียนสือเฉียบคมขึ้น “งั้นหรือ ทนายเจียงกลัวตาย?”
เจียงเฟิงส่ายหัว
“ไม่ใช่”
เสียงของเขาเบาหวิว แต่กลับแฝงความเย็นเยียบที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นขนลุกซู่
“ผมไม่ได้กลัวตาย”
“ผมกลัวว่าจะไม่ได้เห็นคนที่จ่ายเงินเดือนให้พวกมัน”
ถ้าตัวการหลักที่อยู่เบื้องหลังหนีไปได้ แบบนี้เขาไปก็เท่ากับไปเปล่าไม่ใช่หรือ!
ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบสนิท
ทุกคนต้องตะลึงกับคำพูดของเจียงเฟิง
เขาไม่ได้คิดถึงวิธีรอดชีวิต
เขากำลังคิดถึงวิธีกวาดล้างศัตรูให้หมดสิ้น!
“คุณฉี ผมมีข้อเสนออีกข้อ” เจียงเฟิงตัดความเงียบ “ประกาศภายนอกว่าจับแก๊งมือปืนได้แล้ว ยกเลิกการปิดเมืองทั้งหมด ให้พวกน้อง ๆ ได้พักผ่อนกันบ้าง”