เงียบงัน
เงียบงันราวกับความตาย
ในที่สุด ชายผู้นั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธานก็ทับมือทั้งสองข้างเข้าหากันอย่างช้า ๆ เสียงแหบพร่าของเขาดุจเครื่องเป่าลมเก่าคร่ำครึ ฉุดรั้งประสาทของทุกคนในห้อง
“มันจะมา”
“มันใฝ่ฝันอยากเป็นวีรบุรุษ อยากยืนบนจุดสูงสุดทางศีลธรรม มาแล้วชนะ มันจะมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั้งโลก แต่ถ้าตาย มันก็จะถูกจารึกในประวัติศาสตร์วงการทนายความ”
เปรี้ยง!
ชายหนุ่มทุบกำหนัดลงบนโต๊ะเหล็กที่เป็นสนิมจนฝุ่นร่วงหล่นทั่ว
“ฉันไม่สนหรอกว่ามันจะมีชื่อเสียงแบบไหน! ฉันต้องการแค่ให้มันตาย!”
“ฉันจะให้มันตายอย่างเจ็บปวดที่สุด อัปยศที่สุด บนแผ่นดินไร้กฎหมายแห่งนี้!”
หมัดของชายหนุ่มบีบแน่นจนลั่นกร๊อก ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความบ้าคลั่งที่อยากเผาทำลายทุกสิ่ง
อีกสี่คนพยักหน้าหนัก แววตาดุดันเยือกเย็น
นอกโรงงาน กลุ่มโจรร้ายเสบียงทหารจับปืนเอเคนั่งกับยืนเป็นขบวน ก้นบุหรี่ในความมืดระยับสว่างวูบไหว ท่ามกลางนั้นยังมีใบหน้าของทหารรับจ้างผิวขาวหลายคนที่ไร้ความรู้สึก ดวงตาดุเดือดราวกับหมาป่า
และเวทีดักจับที่จัดเตรียมไว้สำหรับเจียงเฟิงก็ได้เปิดออกอย่างเงียบ ๆ แล้ว
……
ยามค่ำย่ำมาถึง
เจียงเฟิงจบการฝึกของวันนี้ กระสุนนับพันนัด ค่าใช้จ่ายแปดหมื่น สำหรับเขามันเป็นแค่ตัวเลข
สิ่งที่มีค่าจริง ๆ คือร่างกายนี้ควบคุมอาวุธแต่ละชนิดได้สนิทเนียนถึงขั้นเหนือชั้น
อีกด้านหนึ่ง เย่เม่ยหลานแลบหมดแรงนอนแน่นอยู่บนเก้าอี้โซฟาในโซนพัก เสื้อผ้าเปียกปอนไปด้วยเหงื่อเหมือนเพิ่งถูกกวาดขึ้นมาจากน้ำ
เธอทำสถิติได้สองนาทีวินาที 05 แต่ก็หมดลมหายใจสุดท้ายไปเต็ม ๆ
เมื่อมองไปเห็นเจียงเฟิงที่ยังเรียบเสงี่ยม แม้แต่จังหวะหายใจยังไม่รวนเลย เธอก็เริ่มสั่นคลอนในพรสวรรค์ของตัวเองเป็นครั้งแรก