ของเหลวเย็นเฉียบไหลผ่านเข็มที่หลังมือเข้าสู่เส้นเลือด
โยวซิงเกา ลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่ได้กลิ่นคือกลิ่นยาฆ่าเชื้อ
เขานอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาล
หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น เป็นข้อความจากเย่ป๋อย่วน
เนื้อหาสั้นมาก แค่ถามว่าเขามีช่องทางติดต่อคุณเจียงเฟิงหรือไม่
โยวซิงเกามองข้อความนี้ ตอนแรกก็ตะลึงไปเล็กน้อย จากนั้นก็หัวเราะเยาะตัวเอง
ใช่แล้ว
ตัวเองถูกพ่อค้าฉ้อฉลเล่นงานจนเกือบเป็นโรคหลอดเลือดสมองตีบ
รู้อยู่ว่ารากฐานของบริษัทยาตระกูลซุนไม่สะอาด แต่ก็จนปัญญาไม่มีทางจะขุดคุ้ยให้ลึกได้
ตัวเองสืบไม่ได้ ก็ควรส่งต่อให้คนที่สืบได้จัดการไม่ใช่หรือ?
เรื่องเฉพาะทาง ก็ควรส่งให้คนที่เชี่ยวชาญที่สุด!
โยวซิงเกาไม่ลังเล รีบส่งช่องทางติดต่อของเจียงเฟิงให้เย่ป๋อย่วนทันที และส่งข้อความถึงเจียงเฟิงพร้อมกัน อธิบายสถานการณ์โดยย่อ
ทำทุกอย่างเสร็จ เขาดึงเข็มออกจากมือ ก้าวยาว ๆ กลับไปที่หน่วย
เขาอาจไม่ใช่นักเจรจาที่เก่งกาจ แต่เขารู้ดีว่า ตัวเองต้องอยู่ที่ตำแหน่งของตัวเอง เพื่อเตรียมทุกอย่างให้พร้อมสำหรับพายุที่กำลังจะมา
อุปสรรคมากมาย
แต่ถ้าตอนนี้ไม่ลงมือ อนาคตจะยิ่งยากขึ้นไปอีก!
...
เวลาเดียวกัน
ในออฟฟิศของเจียงเฟิง เขามองข้อความจากโยวซิงเกา แล้วจมอยู่กับความคิด
เย่ป๋อย่วน?
ชื่อนี้ทำให้เขานึกถึงบล็อกเกอร์ที่ถูกแบน——“ลูกฉัน ขอให้มีชีวิตอยู่ต่อไป”
ภาพโปรไฟล์ผู้เขียนที่หลิวเทาให้ไว้ก่อนหน้านี้ ผุดขึ้นมาในหัวของเจียงเฟิงอย่างชัดเจน
หนึ่ง ญาติคนไข้
สอง เกลียดชังบริษัทยาตระกูลซุนถึงที่สุด