"สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?"
คนที่ต้อนรับคือ "มาสคอต" ของสำนักงานกฎหมาย เฮ่าช่วย ผู้มีพลังชีวิตเต็มเปี่ยม
เย่ป๋อย่วนกำซองเอกสารแน่นจนข้อนิ้วซีด เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อตั้งสติ ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่าจากการเดินทาง "ผมขอพบคุณเจียงเฟิง นัดไว้แล้วครับ"
"ได้ค่ะ ตามฉันมา"
เฮ่าช่วยนำทาง พาเขาไปถึงหน้าห้องทำงานห้องหนึ่ง
"คุณเจียง ลูกค้าของท่านมาถึงแล้วครับ"
จากในห้องมีเสียงทุ้มหนักตอบกลับมา
"เชิญเข้ามา"
เจียงเฟิงเงยหน้าขึ้น เห็นเฮ่าช่วยพาชายคนหนึ่งเดินเข้ามา สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ดวงตาที่แดงก่ำด้วยเส้นเลือดและมุมปากที่ตึงเครียดของอีกฝ่ายชั่วครู่
เป็นลางดี
เฮ่าช่วย ขอให้โชคดี
ความคิดนี้ผุดขึ้นในใจ เขารู้สึกพึงพอใจกับเฮ่าช่วยมากขึ้นอีกหน่อย
"ทนายเจียง!"
เย่ป๋อย่วนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงของเขาเก็บความตื่นเต้นแบบเดิมพันสุดท้ายไว้อย่างยากลำบาก
"เชิญนั่ง" เจียงเฟิงชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม รินน้ำให้เขาด้วยตัวเอง ก่อนจะสำรวจอีกฝ่ายด้วยสายตาสงบนิ่ง
ชายคนนี้ อายุยังไม่มาก แต่ชีวิตบีบคั้นจนหนวดเครารุงรัง แววตาลึกลงไปเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความวิตกกังวลที่ไม่อาจละลายหายไปได้
"ผมอยาก..." ริมฝีปากของเย่ป๋อย่วนขยับ ลำคอแห้งผาก สุดท้ายก็พูดออกมาทีละคำ "ผมอยากให้คุณช่วยฟ้องบริษัทยาซุนซื่อ!"
พูดจบ เขาจ้องหน้าเจียงเฟิงไม่วางตา กลัวว่าจะเห็นความลำบากใจหรือความลังเลแม้แต่น้อย
ดวงตาของเจียงเฟิงไร้คลื่นไหวราวกับคำพูดนี้อยู่ในความคาดหมายของเขาโดยสิ้นเชิง
เย่ป๋อย่วนเห็นดังนั้น คิดว่าอีกฝ่ายกำลังชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสีย จึงกัดฟัน รีบเอ่ย "ทนายเจียง วางใจได้ ผมไม่ได้มามือเปล่า ผมมี..."