ในขณะนั้น โหยวซิงเกายอมรับความไร้ความสามารถของตัวเอง
เขายังคิดถึงนักเจรจาตัวจริงของกรมประกันสุขภาพกลาง ที่เผชิญหน้ากับบรรดายักษ์ใหญ่ข้ามชาติโดยไม่ยอมถอยแม้ก้าวเดียว รู้จักบริหารแผนการอย่างชาญฉลาด
แต่ตัวเอง กลับจัดการแม้แต่ซุนหลินคนเดียวไม่ได้
เลื่อนตำแหน่ง? ช่างเป็นเรื่องตลกสิ้นดี
โหยวซิงเกาถึงกับคิดจะลาออกจากตำแหน่ง
เป็นเขาเอง ที่ถูกภาพลวงตาของการบริจาคยาของซุนหลินทำให้เคลิบเคลิ้ม เป็นเขาเอง ที่เปิดโอกาสให้ซุนหลินใช้ประโยชน์จากกระแสสังคมได้อย่างเต็มที่
บนหน้าจอมือถือ คือข้อความสอบถามที่เต็มไปด้วยความหวังของเย่ป๋อย่วนและผู้ป่วยคนอื่น ๆ
ทุกตัวอักษร เหมือนเข็มเล่มหนึ่ง ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของเขา
นิ้วของโหยวซิงเกาลอยอยู่เหนือหน้าจอเป็นเวลานาน เหงื่อซึมจนขอบจอมือถือเปียกชุ่ม
ในที่สุด เขาก็พิมพ์ข้อความลงไปด้วยมือที่สั่นเทา
“ล้มเหลวแล้ว กระแสสังคมตกอยู่ในการควบคุมของเขาหมดแล้ว นี่คือความผิดพลาดของผม ขอโทษทุกคนด้วย”
วินาทีที่ข้อความส่งออกไปสำเร็จ ดวงตาของเขามืดลง ความโกรธ ความเสียใจ และความกดดันมหาศาลที่สั่งสมมาหลายวัน ทับถมเขาจนหมดสติ ร่างทั้งร่างล้มลงไปข้างหลังอย่างแข็งทื่อ
ในโรงพยาบาล เย่ป๋อย่วนจ้องหน้าจอมือถือไม่วางตา รอคอยคำตอบที่จะกำหนดชะตาชีวิต
เมื่อข้อความนั้นปรากฏขึ้น สมองของเขาว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ล้มเหลวแล้ว?
ลำคอของเย่ป๋อย่วนเหมือนมีสำลีอุดตัน อยากตะโกนแต่กลับส่งเสียงไม่ออก ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
ความสิ้นหวังเย็นเฉียบเสียดแทง พุ่งจากปลายเท้าขึ้นไปถึงกระหม่อมในพริบตา