หัวสมองของหลงเสี่ยวชิงว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง การคำนวณและความลึกล้ำทั้งหมดในวินาทีนี้กลายเป็นฝุ่นธุลี
การดึงหมุดที่ตอกฝังอยู่ในกำแพงจนขาด ต้องใช้แรงระเบิดชั่วขณะเกินสามร้อยกิโลกรัม!
ยังไม่นับที่ต่อยคนร่างยักษ์คนนั้นตายในหมัดเดียว!
เขามองใบหน้าเต็มไปด้วยความกระหายเลือดของเจียงเฟิง หนังศีรษะชาซ่านไปทั้งหัว ครั้งแรกในชีวิตที่เขาคิดถึงประเทศมังกรที่ทุกคนยึดถือกฎหมาย ซึ่งเมื่อก่อนเขายังดูถูกมันอยู่
และแล้วเสี้ยววินาทีนั้นก็มาถึง
“อ๊า——!”
หยางซือซือ ผู้หญิงเสียสติคนนั้น ในที่สุดก็ฟื้นกลับมาจากความสยดสยอง แล้วปล่อยเสียงกรีดร้องจนแทงหู
หมอกเลือดที่พุ่งออกจากลำคอของชายร่างยักษ์กระเซ็นเต็มหน้าเธอ ความอุ่นร้อนและกลิ่นคาวเลือดนั้นทำลายเส้นประสาทของเธอจนสิ้นซาก
เธอราวกับแมลงวันไม่มีหัว หันหลังแล้ววิ่งหนี
“หนวกหู”
เจียงเฟิงพูดออกมาแค่สองคำ
ร่างของเขาทิ้งภาพซ้อนเอาไว้กับที่เดิม
ฟิ้ว!
เสียงฉีกอากาศบางเบาดังขึ้น
จากนั้นคือเสียง “กร๊วก” หวีดหวิวที่ฟังแล้วขนลุก!
เสียงนั้นดังแทงเข้าหูทุกคนอย่างชัดเจน ทำให้กระดูกทั้งตัวของพวกเขาเย็นวาบตามไปด้วย
ทุกคนหันไปมองด้วยความตกตะลึง
เห็นข้อพับเข่าของหยางซือซือทั้งสองข้าง พับพลิกไปด้านหลังเป็นมุมที่เป็นไปไม่ได้เลยในทางกายภาพ!
กระดูกหน้าแข้งของเธอถูกบิดทับอยู่บนต้นขาทั้งที่ยังติดกันอยู่ ร่างทั้งร่างราวกับเสื้อผ้าชิ้นหนึ่งที่ถูกพับด้วยกำลังความรุนแรง
น่าสยองจนหนังหัวลอก!
หยางซือซือล้มกระแทกลงกับพื้น เธอก้มมองขาทั้งสองข้างที่บิดเบี้ยวของตัวเอง สมองหยุดทำงานไปหนึ่งวินาที แล้วปะทุออกมาเป็นเสียงกรีดร้องที่น่าสยดสยองกว่าเดิมสิบเท่า “อาาาา! ขาของฉัน!!”
เจียงเฟิงยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ ทำเสมือนเพียงสะบัดเท้าเตะเบา ๆ จากด้านหลัง