“โอ๊ะ?”
สายตาห้าคู่ ทั้งเย้ยหยันและโหดเหี้ยม เหลือบไปยังเจียงเฟิงที่ถูกแขวนลอยอยู่กลางอากาศพร้อมกัน
ชุยกังเจี้ยนถามอย่างสนใจ: “นายมีวิธีอะไรที่ดีกว่านั้นวะ?”
น้ำเสียงของเจียงเฟิงเรียบนิ่งราวกับกำลังอ่านเอกสารในห้องพิจารณาคดี: “ก่อนที่ฉันจะตอบ ฉันมีข้อสงสัย”
“พวกมรณะทหารของเทียนไห่ พวกแกควบคุมพวกมันอย่างแม่นยำได้ยังไง? แล้วที่เหลืออีกห้าคน ซ่อนอยู่ที่ไหน?”
คำถามนี้ทำให้บรรยากาศในที่เริ่มแปลกประหลาดขึ้น
ชุยกังเจี้ยนหัวเราะเยาะ หัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความเหนือกว่าแบบแมวเล่นหนู
“บอกก็ได้ ยังไงนายก็เป็นคนตายอีกไม่ช้าอยู่แล้ว”
เขาเคาะหน้าตัวเองเบา ๆ: “ในมือฉันมีสามคน”
แล้วก็ชี้ไปที่อีกฝ่าย: “พวกนี้รวบรวมเงิน 800 ล้าน มาซื้อตัวจากฉันไปเล่นไม่กี่คน”
“ซื้อ?”
คิ้วของเจียงเฟิงขยับขึ้นนิดหนึ่ง
คนเหล่านี้ไม่ใช่นักฆ่าธรรมดา ทุกคนมีฝีมือระดับมืออาชีพสูงมาก ซื้อชีวิตด้วยเงิน? แค่ฟังก็รู้ว่ามีปัญหา
“เฮ้ ๆ” รอยยิ้มของชุยกังเจี้ยนเย้ยหยันยิ่งขึ้น “เพราะงั้นถึงได้แพงถึง 800 ล้านไง”
“จะหามืออาชีพที่มีสถานะทางสังคมในประเทศ จิตใจแน่นพอ รู้เรื่องหลบเลี่ยงการตามล่า แถมติดต่อกับพวกเราผ่านเน็ตต่างประเทศได้ ยากจริง ๆ”
“ที่สำคัญที่สุด พวกเขาต้องยอมตายอย่างใจมัน ไม่ปล่อยให้พวกเราโดนเปิดโปง”
“คนแบบนั้น หายากยิ่งกว่าขนนกหงส์”
เจียงเฟิงฟังอยู่ แต่ในใจกลับเกิดการคาดเดาอีกแบบ
อะไรกันแก่ 800 ล้านซื้อตัว ที่จริงคงเป็นชุยกังเจี้ยนสืบทอดกองมรณะทหารที่ชุยหังซานเลี้ยงไว้ลับ ๆ แล้วอาศัยม่านชื่อการแก้แค้น จับพวกทายาทรุ่นที่สองสมองไม่ค่อยปกติเหล่านี้มาเชือดเป็นหมู
มรณะทหารที่เลี้ยงเอง หมุนมือขายให้ “พันธมิตร” ได้ 800 ล้าน ธุรกิจแบบนี้เข้ากับสไตล์ของหมาจิ้งจอกเฒ่าอย่างชุยกังเจี้ยนเสียจริง