"นี่... ทนายเจียง... รู้ได้ยังไงกัน?"
สมองของหยูซิงเกาเบลอไปหมด คิดอะไรไม่ออก
เขายังจำน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจของเจียงเฟิงในโทรศัพท์เมื่อตอนนั้นได้อย่างชัดเจน ขณะที่ตัวเองก็ยังหัวดื้อคิดว่านั่นเป็นแค่ข้ออ้างของเด็กหนุ่มที่ไม่อยากออกหน้า
ความร้อนผ่าวแล่นจากต้นคอขึ้นไปจนถึงแก้ม
นั่นไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความละอาย
สุดท้ายตัวเองก็ดูถูกเจียงเฟิงเกินไป เข้าใจเขาไปใหญ่โตเลย
"ยังไง? ท่านผู้อำนวยการหยู หน้าแดงไปหมดเลยนะ"
ซุนหลินนั่งมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของหยูซิงเกาอย่างเพลิดเพลน มุมปากยกยิ้มเยาะเย้ยหนักขึ้นไปอีก
"เมื่อก่อนตอนเจรจาหลายๆ รอบ นายโมโหถึงขนาดทุบโต๊ะยังไม่แดงหน้าเลย วันนี้ฉันแค่บริจาคยา นายดันหน้าแดงซะงั้น?"
"อย่าพูดมาก ลงนามในสัญญาตอนนี้เลย!"
หยูซิงเกาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รวบรวมสติข่มความตื่นตะลึงไว้ในใจ
ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนั้น เอาลิขสิทธิ์ยาให้ได้ก่อน ถึงจะเป็นการตอบแทนผู้ป่วยนับล้านคนได้ดีที่สุด!
เขารูดซิปกระเป๋าเอกสารอย่างรวดเร็ว หยิบสัญญาหนาหนึ่งกองที่เตรียมไว้ออกมา
เอกสารพวกนี้ เขานำมาด้วยหลายต่อหลายครั้งแล้ว ทุกครั้งก็กลับมือเปล่า วันนี้ ในที่สุดมันก็จะได้ใช้สักที
"ฮึ ดูเตรียมพร้อมมาดีทีเดียว"
ซุนหลินเหลือบมองสัญญา แต่ไม่ได้ยื่นมือไปรับทันที
"ฉันเซ็นได้"
เขาพูดช้าๆ
"แต่นาย กับสำนักงานประกันสุขภาพของนาย ต้องร่วมมือกับฉันถ่ายวิดีโอประชาสัมพันธ์เต็มที่ด้วย"
"วิดีโออะไร?" หยูซิงเการู้สึกตึงเครียดขึ้นมา
"ก็แน่นอน เป็นวิดีโอที่สำนักงานประกันสุขภาพของพวกนาย แสดงความขอบคุณบริษัทยาซุนซื่อที่ใจบุญบริจาคยาให้อย่างสุดซึ้งและเป็นทางการไง"