เย่ป๋อย่วนหันกลับไปมองเด็กบนเตียงคนไข้ น้ำเสียงแทบจะเป็นคำอ้อนวอน
“อีกนิดเดียว...ตอนนี้กำลังจะถึงจุดแห่งชัยชนะแล้ว...นายต้องอดทนไว้ให้ได้!”
เขาไม่รู้เลยว่า
ขณะนี้ รถออดี้สีดำคันหนึ่งกำลังค่อย ๆ เลื่อนเข้าไปในลานจอดรถใต้ดินของสำนักงานใหญ่กลุ่มบริษัทยาซุน
ประตูรถเปิดออก ผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการประกันสุขภาพหยวี่ซิงเกา เดินลงมาด้วยสีหน้าหมองคล้ำ
หยวี่ซิงเกาและเลขานุการนั่งอยู่ในห้องทำงานของประธานกลุ่มบริษัทยาซุน
ในห้องทำงานไม่มีใครเลย หรูหราราวกับวังน้ำแข็งที่หนาวเหน็บ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาที่นี่
ทุกครั้งที่มา มาพร้อมกับความหวัง
ทุกครั้งที่จากไป จากไปพร้อมกับความสิ้นหวังที่หนักหน่วงยิ่งขึ้น
ความรู้สึกในใจของเขาสลับซับซ้อนยิ่งนัก ความโกรธราวกับลาวาที่เดือดพล่านอยู่ใต้พื้นดิน รอเพียงจังหวะที่จะปะทุออกมา
ซุนหลินก็มาสายอีกแล้ว เหมือนเช่นเคย ปล่อยให้เขานั่งรออยู่ตรงนั้นราวกับกำลังอวดว่าใครคือเจ้าแห่งเวลา
สายตาของหยวี่ซิงเกาพาดผ่านภาพวาดแนวนามธรรมของจิตรกรนิรนามบนผนัง เขาไม่เข้าใจศิลปะ แต่เขาเข้าใจราคา ของสิ่งนี้ คงจะเทียบได้กับค่ารักษาพยาบาลของเด็กหลายร้อยคนในหนึ่งปี
ความคิดของเขาหลุดลอยกลับไปเมื่อกว่าหนึ่งปีก่อน
การประมูลครั้งนั้นในประเทศที่เจริญแล้ว
หากทุกอย่างราบรื่น เขาควรจะได้ถือสิทธิ์จำหน่ายในประเทศของยา "นูซิเนอร์เซน" กลับมาอย่างผู้ชนะ
เงินในมือของเขามีเพียงพอ
ขอแค่ได้สิทธิ์ยามา หลังผ่านเงินอุดหนุนจากประกันสุขภาพ ราคาต่อเข็มจะถูกลงจากราคาสูงลิบลิ่ว มาจนถึงสามหมื่นหยวนที่ครอบครัวธรรมดาพอจะแบกรับได้ด้วยการกัดฟัน