สองคนนั้นนั่งอยู่ด้วยกัน ถุงใต้ตาดำคล้ำจนน่ากลัว แทบไม่ต่างจากแพนด้ายักษ์ประจำชาติเลยสักนิด
ทนายที่อายุน้อยกว่าเล็กน้อยยังถือว่าพอไปวัดไปวาได้ อีกคนดูเหมือนไม่ได้นอนติดต่อกันเป็นเดือน จิตวิญญาณแทบหลุดลอยออกจากร่าง กองเอกสารบนโต๊ะสูงเป็นภูเขาลูกเล็ก ๆ
ภาพตรงหน้าทำให้ทีมของหลิวซูชางที่เพิ่งเดินเข้ามาตะลึงไปหมด
สองคนนี้... รู้สึกเหมือนจะหมดสภาพตายคาโต๊ะในวินาทีถัดไปได้อยู่แล้ว แต่ทำไมยังทำงานหมกมุ่นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยแบบนี้ได้?
หนึ่งในนั้นคือจางเม่าไฉย ส่วนอีกคนเป็นลูกทีมที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่
จางเม่าไฉยเห็นทุกคนก็แค่ยกมือขึ้นโบกอย่างอ่อนแรง แล้วก็มุ่งหน้ากลับเข้าไปในกองเอกสารเหมือนเดิม
ซุนหลงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก้มเสียงลง พร้อมกับรอยยิ้มลึกลับ ๆ อธิบายให้ฟังว่า "นี่แหละคือหัวใจของสำนักงานเรา—ฝ่ายงานนอกกระบวนการ เรียกได้ว่าธุรกิจส่วนใหญ่ของสำนักงานเราในตอนนี้ อาศัยพวกเขาประคองอยู่ทั้งหมด"
โจวเฉว่ย์หน้ากลม ๆ เต็มไปด้วยความเวทนา "ไม่น่าเชื่อ... เพื่อนร่วมงานฝ่ายนี้... ดูท่าจะแย่เหลือเกิน"
หูไห่กับอู๋เจียเสวี่ยก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
ความหนักขนาดนี้ ไม่ใช่แค่ทำงานเก้าถึงเก้าเข้าแล้ว ไม่ใช่แค่เลข 996 แต่เป็น 007 กันแล้ว!
"พวกเรา... ต่อไปคงไม่ต้องเป็นแบบนี้ด้วยหรอกนะ?" เสียงของหูไห่แฝงความหวาดกลัวนิด ๆ "รู้สึกมันน่ากลัวไปหน่อย"
หลิวซูชางก็ขมวดคิ้ว มองไปทางเจียงเฟิง "สองคนนั้น... ไม่ได้พักผ่อนกันเลยเหรอ?"
"เอ่อ... เรื่องนี้..."
คำถามนี้ทำเอาเจียงเฟิงอึ้งไปจริง ๆ เขาให้งบประมาณกับจางเม่าไฉยอย่างเหลือเฟือเพื่อเปิดรับคนเพิ่ม แล้วทำไมถึงได้มีคนแค่คนเดียว?
เจียงเฟิงกำลังจะอธิบาย ซุนหลงกลับหัวเราะลั่นออกมาอย่างไม่ไยดี
"55555! พวกนายยังกลัวแทนสองคนนั้นอยู่เลย!"