“ความเป็นพิษ?”
เกาเฉวียนชะงักไปครู่หนึ่ง
เจียงเฟิงให้เขาอธิบายความเป็นพิษ?
เขารีบตั้งสติได้ทันที หัวใจเต้นรัวด้วยความดีใจสุดขีด!
โอกาส!
นี่คือโอกาสที่ไม่อาจหาได้แม้ในร้อยปี!
เจียงเฟิงไอ้บ้าเอ้ย ตั้งใจจะยัดเยียดข้อหาคลอบาซามให้เป็นยาเสพติดระดับท็อป ดึงทุกคนลงไปตายด้วยกัน!
แต่สิ่งที่เขาต้องทำ กลับตรงกันข้ามสิ้นเชิง!
ขอแค่เขาพิสูจน์ได้ว่าคลอบาซามเป็นเพียงยาควบคุมประเภทที่สองเท่านั้น ปริมาณมหาศาลที่ถังชื่อจวิ้นลักลอบนำเข้าก็เพียงพอจะตัดสินประหารชีวิตได้!
แบบนี้ทั้งสำเร็จภารกิจที่ท่านซุนมอบหมาย ทั้งไม่ต้องทำให้เรื่องลุกลามใหญ่โตไปกระทบแผนการระยะยาวของบริษัทยาตระกูลซุน!
ได้สองเด้ง!
“ท่านประธานศาล!ผมขออธิบายได้!”
เกาเฉวียนยกมือขึ้นด้วยความตื่นเต้น เสียงสั่นเครือเพราะความตื่นเต้นจนเพี้ยน
สมองของเหว๋อถิงตอนนี้ก็ยุ่งเหยิงไปหมด เขาทำได้เพียงส่งสัญญาณให้เลขานุการศาล จดบันทึกคำแก้ต่างของทั้งสองฝ่ายทุกคำโดยไม่ตกหล่น เพื่อเอาไว้ศึกษาเพิ่มเติมหลังพักการไต่สวน
“อธิบายมา”
“ได้!”
เกาเฉวียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ บังคับตัวเองให้สงบลง จากนั้นจึงส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่เรียกหลักฐานเด็ดขาดที่เขาเตรียมไว้มานาน
บนจอใหญ่ เอกสารราชการฉบับหนึ่งถูกฉายขึ้นมา
หัวข้อเอกสารเด่นชัด——"ระเบียบข้อบังคับว่าด้วยการจัดการยาเสพติดและยาออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท"
เสียงของเกาเฉวียนก้องไปทั่วห้องพิจารณาคดี เปี่ยมด้วยความมั่นใจของผู้กลับมาควบคุมสถานการณ์ได้อีกครั้ง: “ทุกท่านคงเห็นแล้ว ในบัญชียาออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท หมวดที่สอง รายการที่ 18 เขียนไว้ชัดเจน——คลอบาซาม”
“ตามคำนิยามอย่างเป็นทางการของหน่วยงานรัฐ คลอบาซามคือยาควบคุมทางจิตเวช”
ทันทีที่พูดจบ ภาพบนจอก็เลื่อนเปลี่ยนอีกครั้ง
เอกสารชื่อ“มาตรฐานการเทียบเคียงการพึ่งพายาควบคุมทางจิตเวช”ปรากฏขึ้น