ร่วมมือกันมุ่งหน้าสู่ตะแลงแกงงั้นเหรอ?
เรื่องแบบนี้...ยังต้องปรึกษากันเรื่องขั้นตอนล่วงหน้าอีก?
เกาเฉวียน ดูท่าแกก็บ้าไม่เบาเหมือนกัน
บนบัลลังก์พิพากษา ฮั่วถิง (ฮั่วถิง) วิหารในขมับเต้นตุบๆ อย่างควบคุมไม่ได้ มุมปากกระตุกจนสุดจะทน
ทนายแก้ต่างของจำเลย ทุ่มสุดชีวิตเพื่อให้จำเลยตาย
ตัวจำเลยเอง ก็หน้านิ่งเฉยขอตาย
ผลสุดท้าย ฝ่ายโจทก์และอัยการที่ควรจะส่งพวกเขาขึ้นทางตัน กลับตะโกนสุดเสียงขวางไม่ให้พวกเขาตาย...
นี่มันเรื่องอะไรกัน!
“เกาเฉวียน!” เสียงของฮั่วถิงกดไฟเอาไว้ “แกอยากจะสื่ออะไรกันแน่?”
อกเกาเฉวียนขึ้นลงแรง เขาข่มอารมณ์ที่ปั่นป่วนลง พยายามดึงตรรกะของตัวเองกลับเข้าที่
“ท่านประธานศาล! คลอบาซัมเป็นยาออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทที่ทำให้เสพติดได้ ผมยอมรับ! แต่ความรุนแรงของอาการเสพติดมันไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ทนายจำเลยพูด!”
“มันเป็นแค่ยาควบคุมพิเศษระดับสอง! จะไปเทียบกับยาเสพติดร้ายแรงอย่างไอซ์หรือเฮโรอีนได้ยังไง?!”
“ท่านประธานศาล โปรดพิจารณาด้วย!”
ฮั่วถิงพยักหน้านิ่งๆ ไร้สีหน้า
ในที่สุดก็มีคำพูดปกติสักที
ถึงแม้คำพูดนี้ออกจากปากอัยการโจทก์จะดูผิดปกติสุดๆ แต่ก็พอจะดึงคดีกลับมาอยู่บนเส้นทางแห่งเหตุผลได้
ทันใดนั้น เจียงเฟิงก็ยกมือขึ้น
“ท่านประธานศาล ผมขอถามฝ่ายโจทก์หนึ่งคำถามได้ไหม?”
ฮั่วถิงเหลือบมองเขาครู่หนึ่ง
“ได้”
เขาอยากดูว่านักเล่าพวกนี้จะปั่นศาลให้เละเทะไปขนาดไหน!