วินาทีนั้น เส้นสายที่ตึงเครียดอยู่ในสมองของเกาเฉวียน ก็ขาดลงในที่สุด
เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนจมน้ำ กำลังดิ้นรนอย่างสุดชีวิตอยู่ในพายุตรรกะที่เจียงเฟิงก่อขึ้น แต่กลับถูกดึงให้จมลึกลงไปเรื่อย ๆ
จบเถอะ...
ความคิดนี้เพาะบ่มขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
เขาจ้องเจียงเฟิงเขม็ง
ในดวงตาคู่นั้นไม่มีทนายความที่ควรมีความเยือกเย็นและความเป็นกลางอยู่แม้แต่น้อย มีเพียงความเย็นชาที่สุดลูกหูลูกตา และ...ความเกลียดชัง
สายตาของเกาเฉวียนหันไปทางหลี่จิ้งที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เจียงเฟิง ผู้ช่วยที่เงียบสงัดเหมือนเงาตั้งแต่เริ่มไต่สวน
ความคิดที่น่ากลัวผุดขึ้นในสมองเขาราวกับสายฟ้าฟาด
หลี่จิ้ง!
ภาพที่ซุนหลินวางแผนกลั่นแกล้งหลี่จิ้ง ทับซ้อนกับท่าทีไม่แคร์ชีวิตของเจียงเฟิงในตอนนี้อย่างชัดเจน!
เขาเข้าใจแล้ว
ทุกอย่างสมเหตุสมผลแล้ว
เจียงเฟิงคนนี้ ไม่ได้มาแก้ต่างให้ถังชื่อจวิ้นเลย!
เขามาเพื่อล้างแค้น!
ล้างแค้นให้หลี่จิ้ง!
เพราะงั้นเขาถึงไม่สนใจว่าจะตายหรือเป็นของถังชื่อจวิ้น เขาแค่จะลากทุกคนลงนรกไปด้วยกัน จะทำให้คลอบาซามกลายเป็นยาเสพติดร้ายแรงโดยสิ้นเชิง จะทำให้บริษัทยาตระกูลซุนพบจุดจบที่ย่อยยับ!
ในวินาทีที่มองเห็นทุกอย่างชัดเจน เกาเฉวียนไม่รู้สึกโล่งใจ กลับตกลงไปในความกลัวที่ยิ่งกว่าเดิม
คนบ้าที่ใช้ชีวิตของผู้ความตัวเองเป็นอาวุธได้...เขาจะสู้กับมันยังไง?
"สมอง...คิดหน่อยสิ!"
เล็บของเกาเฉวียนกดลึกลงไปในฝ่ามือ ความเจ็บปวดทำให้ความคิดที่สับสนของเขามีแวบหนึ่งที่กระจ่าง
ในเมื่อรู้เป้าหมายสุดท้ายของเจียงเฟิงแล้ว วิธีแก้เกมก็ง่ายมาก
เขาแค่ต้องยึดจุดเดียวไว้ให้แน่น: พิษของคลอบาซาม ไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น!
ถ้าเขาพิสูจน์จุดนี้ได้ ก็จะตีกลับข้อโต้แย้งบ้าบอทั้งหมดของเจียงเฟิงให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม!
คิดได้แบบนั้น ใบหน้าเกาเฉวียนกลับเผยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวออกมา เป็นความดีใจของคนที่คว้าฟางเส้นสุดท้ายในจุดจบไว้ได้