คิดมาถึงตรงนี้ หลี่จิ้งแทบจะสรุปได้แล้ว
เพียงแต่ ความหนาวเย็นเสียดแทงจากปลายเท้าพุ่งตรงขึ้นไปถึงกระหม่อม
เพื่อคดีนี้ เธออดหลับอดนอนมาหลายคืน ไม่ได้พักผ่อนเลย ทุ่มเทความหวังทั้งหมดไว้ที่ความเห็นฉบับที่เธอแก้ไขซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ผลสุดท้าย สุดท้ายแล้ว ตัวเองกลับเป็นแค่ตัวตลกที่ถูกหลอกเล่น
คนที่เธออยากช่วย กลับเป็นคนที่ผลักเธอเข้าไปในกับดักที่คนอื่นขุดไว้ด้วยมือของพวกเขาเอง
หัวใจของหลี่จิ้ง ราวกับถูกมือมหึมาที่มองไม่เห็นบีบรัด ค่อย ๆ รัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก
"เป็นอะไรไปคะ ทนายหลี่ เจอปัญหาอะไรรึเปล่า?"
เสียงของหลิวเฟิ่งเซี่ยดังขึ้นจากด้านหลัง ปนด้วยความกังวลที่แทบจะสังเกตไม่เห็น
หลี่จิ้งหันขวับไปมา ไม่อยากให้ผู้อำนวยการใจดีท่านนี้เห็นสภาพยับเยินของตัวเองในตอนนี้ เธอฝืนยิ้มออกมา รอยยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้
"ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ ผู้อำนวยการหลิว ฉันนึกขึ้นได้ว่ายังมีธุระด่วน ขอตัวก่อนนะคะ"
เธอบอกไม่ได้
บอกผู้อำนวยการหลิวไปว่าคนไข้ที่เธอมองเหมือนครอบครัว ทรยศเธอและทรยศถังฉือจวิ้น เพื่อเงินค่ายา เพื่อเงิน
สำหรับผู้อำนวยการหลิวแล้ว นั่นจะเป็นการโจมตีที่หนักหนากว่าข้อกล่าวหาค้ายาเสียอีก
"โอ้ ได้สิ" หลิวเฟิ่งเซี่ยพยักหน้า แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ รีบพูดต่อ "อ้อ ทนายหลี่ ได้ยินว่าในกลุ่มคนไข้รู้ว่าคุณมาช่วยลุงถัง ต่างก็ซาบซึ้งกันมาก นัดกันไว้ว่าพรุ่งนี้จะมาที่สถานพักฟื้น เพื่อขอบคุณคุณต่อหน้าเลยล่ะ!"
บึ้ม!
ในสมองของหลี่จิ้งราวกับมีฟ้าผ่าลงมา