"ไม่เป็นไร เสี่ยวจิ้ง เธอทำดีแล้ว ฉันไม่ได้ตำหนิเธอ"
หลิวเฟิ่งเซี่ยลูบผมของหลี่จิ้ง พลางฝืนยิ้มออกมา หน้ากว่าตอนร้องไห้เสียอีก
หลี่จิ้งรู้ดีว่าสามีของหลิวเฟิ่งเซี่ย "เทพเจ้ายา" ของเด็กๆ เหล่านั้น ถูกฟ้องร้องอย่างเป็นทางการแล้ว
เธอกำลังจะบอกว่าหัวหน้าของเธอ เจียงเฟิง จะมาถึงในไม่ช้า การว่าจ้างทนายคนใหม่ไม่ใช่ปัญหา
เป๊าะ
เป๊าะ
เป๊าะ
เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและระเกะระกะ ดังก้องมาจากบันไดเก่าแก่ของสถานพักฟื้น ราวกับเหยียบย่ำลงบนหัวใจของผู้คน
ในไม่ช้า ฝูงชนที่แน่นขนัดก็ปิดตายทางเดินทั้งหมดหน้าห้องผู้อำนวยการ
ชายหญิงวัยกลางคนหลายคนที่นำหน้า ต่างมีสีหน้าไม่เป็นมิตร เบียดเข้ามาในห้อง
"แม่ของอู๋ฮ่าว ผู้ปกครองของติงเฉินกวง... พวกคุณมาทำไม? งานขอบคุณไม่ได้กำหนดไว้บ่ายสามโมงหรือไง?" หลิวเฟิ่งเซี่ยมองใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตากว่ายี่สิบคนตรงหน้า รู้สึกงงงวย
แต่รูม่านตาของหลี่จิ้งหดตัวลงในทันที
ผู้หญิงที่เดินนำหน้ามากที่สุด คือแม่ของอู๋ฮ่าว คนที่เมื่อวานนี้แอบยัดคลอบาซัมให้เธอ
ในตอนนี้ เบื้องหลังแว่นตาขี้ขลาดนั่น ไม่มีความกตัญญูหลงเหลืออีกต่อไป เหลือเพียงความเผ็ดร้อนและความอาฆาต
"ผู้อำนวยการหลิว งานขอบคุณฉันว่าไม่ต้องแล้วดีกว่า!"
เสียงของเธอแหลมคมราวกับเข็ม กรีดลึกลงไปในหัวใจของสองคนเพียงไม่กี่คนที่ยังคงวิ่งเต้นเพื่อพวกเขาอยู่
"ผู้อำนวยการถังถูกฟ้องข้อหาค้ายาแล้ว! ฉันถามเธอหน่อย ยาของลูกฉันจะทำยังไง? พวกเราที่กินยาของเขา จะถูกจับกุมในฐานะนักเสพติดหรือเปล่า?!"
คำพูดเพียงประโยคเดียว จุดชนวนถังดินปืนของฝูงชน
"ใช่แล้ว! ผู้อำนวยการหลิว พวกเราจะไม่ถูกดึงลงน้ำกับสามีภรรยาคุณสองคนเด็ดขาด!"