"คุณเป็นใคร? ทำไมจับฉัน!"
สีหน้าของเกาเฉวียนซีดลง ลมหายใจถี่ขึ้น
"ฉันเป็นทนายความผู้รับมอบอำนาจของถังชื่อจวิ้น"
หลี่จิ้งตอบอย่างใจเย็น
นางปล่อยมือ ยืนอยู่ข้าง ๆ สายตามุ่งมั่นจับจ้องเกาเฉวียนราวกับเหยี่ยว
"เป็นคุณนี่เอง"
เกาเฉวียนฝืนทำใจเย็น จัดคอเสื้อที่ยับยู่ยี่
"คุยกันดี ๆ ไม่ได้หรือไง?"
หลี่จิ้งขมวดคิ้วเล็กน้อย
"คุณต่างหากที่ไม่ยอมคุยกับฉันดี ๆ"
นางพูดตรง ๆ
"การยกคำร้องของฉันโดยไม่มีเหตุผล ถือเป็นการกระทำที่ผิดกฎ"
เกาเฉวียนตั้งสติได้แล้ว
เขาหันไปทางหลี่จิ้ง น้ำเสียงแฝงความยโส
"หึหึ คุณหนูน้อย เอกสารของคุณไม่ได้ชี้ประเด็นสำคัญเลย"
"ฉันยกคำร้อง ก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว"
"เหตุผลล่ะ?"
หลี่จิ้งถามต่อ
"ง่ายมาก"
เกาเฉวียนกางมือ
"ปริมาณยาที่คุณพูดถึงในวิดีโอเป็นปริมาณที่ก่อให้เกิดการเสพติด"
"ในจุดนี้ ทางอัยการเราหาหน่วยงานเฉพาะทางมาตรวจสอบแล้วนานแล้ว"
คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ
คลอบาแซมหลังจากถูกตำรวจยึด ถูกส่งไปยังหน่วยตรวจสอบทันที ได้รายงานปริมาณที่ก่อให้เกิดการเสพติด
หัวใจของหลี่จิ้งจมลงอย่างแรง ความสงสัยผุดขึ้นในใจ
พ่อแม่ของเด็ก ๆ บอกเธอชัดเจนว่าปริมาณการใช้ต่อวันคือ 60 มิลลิกรัม
"ไม่เชื่อเหรอ?"
เกาเฉวียนหยิบเอกสารออกจากกระเป๋า
"นี่คือรายงานการตรวจ"
หลี่จิ้งรับมา สายตาจดจ่ออยู่ที่ตัวหนังสือสีแดง
"คลอบาแซม ยากลุ่มเบนโซไดอะซีปีน มีฤทธิ์เสพติด การใช้ระยะยาวหรือใช้ในทางที่ผิด อาจทำให้เกิดการพึ่งพาทางร่างกายและจิตใจ"