ในเวลาเดียวกัน
ห้องไลฟ์สดของเน็ตไอดอลสายกฎหมายทุกเจ้า คอมเมนต์แทบจะระเบิดออกมา
ผู้ชมทุกคนต่างพากันถามอย่างบ้าคลั่งว่าสิทธิบัตรพวกนั้นที่เจียงเฟิงหยิบออกมามันเป็นของผีอะไรกันแน่
ส่วนเหล่าบล็อกเกอร์สายกฎหมายบนจอ ต่างพากันเงียบกริบไปชั่วขณะ ตาเหลือกโตจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้าตา
ในห้องไลฟ์สดของทนายความที่เชื่อมสายกันแปดคน บรรยากาศแทบจะระเบิดแล้ว
“สิทธิบัตรหกสิบเอ็ดฉบับ! เจียงเฟิง…เขาทำอะไรลงไปเนี่ย?! นี่มันจะกวาดเกมเพนกวินทีเดียวจบเลยหรือไง?!”
“ผิดปกติ! ผิดปกติแน่นอน! สิทธิบัตรเยอะขนาดนี้ แผนกกฎหมายของเกมเพนกวินทำหน้าที่อะไรอยู่เนี่ย ไปกันหมดแล้วหรือไง ถึงไม่เห็นแม้แต่ฉบับเดียว?”
“ตอนนั้นเซียงหยู่ยังได้ฉายาว่า ‘บ้าสิทธิบัตร’ เลยนะ เขาจะพลาดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง!”
“ไม่เอาน่า พวกนายไม่เห็นหรือไง ทนายเจียงเขาพูดว่า ‘อนุญาตให้ใช้สิทธิ์’! ใช้อนุญาตให้ใช้สิทธิ์นะเว้ย!”
“อนุญาตให้ใช้สิทธิ์? หมายความว่ายังไง?”
“ให้ตายเถอะ อย่ามองเซียงหยู่เป็นคนโง่สิ! เขาต้องเช็ครายการสิทธิบัตรของห้าบริษัทนั้นแน่นอน! แต่เจียงเฟิงคิดไปไกลกว่าเขาหนึ่งก้าว เขาใช้บริษัทเชลล์ที่ไม่มีใครคิดถึงไปยื่นจดสิทธิบัตร แล้วค่อยอนุญาตให้ห้าบริษัทนั้นใช้สิทธิ์! นี่มันเป็นกลอุบายบังตาเว้ย!”
“ใช่! ฉันเพิ่งไปเช็คมา สิทธิบัตรทั้งหมดที่อยู่ใต้นามของบริษัทเล็ก ๆ ทั้งห้าของไห่อี้น่ะ เป็นสิทธิบัตรรูปลักษณ์งานศิลป์ทั้งนั้น เซียงหยู่คงเห็นแค่นี้แหละ ถึงได้กล้าทำตัวหัวเสียขนาดนั้น สุดท้าย…”
“ฉันเข้าใจแล้ว! การถอนฟ้องเมื่อกี้ รวมถึงห้องไกล่เกลี่ยนั่น ทั้งหมดคือการเบี่ยงเบนความสนใจของเกมเพนกวิน! เขากำลังสร้างทางลับท่ามกลางที่โล่งแจ้ง!”