เลือดในกายของสยงอวี้ราวกับถูกแช่แข็งในชั่วขณะนั้น
ทั้งตัวสั่นเทาไปหมด ความรู้สึกที่ไม่เคยประสบมาก่อนราวกับแมลงเย็นเฉียดจำนวนนับไม่ถ้วน ไต่จากกระดูกสันหลังขึ้นไปสู่สมอง แทะกินสติที่เขาเคยภาคภูมิใจ
นี่...คือความสิ้นหวังงั้นหรือ?
ริมฝีปากสั่นเทา เขาพึมพำเสียงแผ่วเบาจนตัวเองแทบไม่ได้ยิน
ไม่ว่าจะคดีไหนในอดีต ต่อให้ตกสู่สภาวะไร้ทางออก สมองของเขาก็ยังสามารถรังสรรค์เส้นทางแก้ต่างอันแยบยลได้นับเจ็ดแปดเส้นภายในเสี้ยววินาที
แต่ตอนนี้ ต้องเผชิญกับใบรับรองสิทธิบัตรหกสิบเอ็ดฉบับที่ชัดเจนเป็นลายลักษณ์อักษร
สมองของเขา สมองที่ถูกขนานนามว่า"อัจฉริยะ" ครั้งแรก...ที่มันนัดหยุดงาน
มีเพียงความสิ้นหวัง
และความโกรธแค้นที่ไร้ทางระบาย เกือบจะระเบิดอกของเขาให้แตกออก!
วินาทีก่อน เขายังเป็นเทพที่มองลงมายังผู้คน
วินาทีถัดมา เขาก็ตกลงสู่ห้วงเหวที่ไม่มีวันฟื้นคืน
ความแตกต่างอันรุนแรงนี้ ทำให้โลกในจิตใจของเขาแตกเป็นเสี่ยงๆ
จางจิ่ง ผู้ช่วยทนายความที่อยู่ข้างๆ ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ เหงื่อซึมทะลุเสื้อเชิ้ตสูทราคาแพง
ในฐานะทนายความด้านทรัพย์สินทางปัญญา เขารู้ดีกว่าทุกคน สิทธิบัตรหกสิบเอ็ดฉบับนั้นไม่ใช่แค่กระดาษหกสิบเอ็ดแผ่น หากแต่เป็นภูเขาหกสิบเอ็ดลูกที่พอจะทับให้อาณาจักรเกมเพนกวินทั้งอาณาจักรพังทลายได้!
"เขา...เขาทำได้ยังไง? วิธีการเล่น...มันสมัครเป็นสิทธิบัตรได้ทั้งหมดเลยหรือ..."
สมองของจางจิ่งกลายเป็นข้าวต้มไปหมด เขาเคยเห็นคนเล่นเกมสิทธิบัตร แต่ไม่เคยเห็นใครเล่นแบบนี้มาก่อน!
นี่มันจะกลืนกฎทั้งระบบเลยนี่นา!
"เมื่อไหร่..."
สยงอวี้ได้ยินเสียงพึมพำของจางจิ่ง กล้ามเนื้อใบหน้ากระตุกอย่างรุนแรง ความโกรธที่ไร้ทางระบายหาทางออกได้ในที่สุด เขาลดเสียงลง คำรามออกมาจากซอกฟันราวกับสัตว์ร้าย: